ลานเล็ก ๆ หน้าประตูตึกอพาร์ตเมนต์ ไม่ได้เงียบเหงาอย่างเคย
มีรถออฟโรดสีดำสามคันจอดอยู่อย่างสงบ เส้นสายตัวรถดูแข็งกร้าว หน้าต่างยังคงเป็นสีเข้มพิเศษเฉพาะ สะท้อนแสงเย็นเยียบใต้ไฟถนนสลัว
ข้างรถแต่ละคัน มีชายแต่งกายลำลองสีเข้มยืนสงบนิ่งอย่างน้อยสองคน รูปร่างสูงโปร่ง ท่วงท่าเก็บงำ ราวกับรูปปั้น
สายตาพวกเขารวมมาที่ซางซ่งเป็นจุดเดียวทันทีที่เขาปรากฏตัว
แววตานั้นไม่ได้ดุร้าย แต่แฝงการตรวจสอบแบบมืออาชีพ เหมือนกำลังยืนยัน 'เป้าหมาย' อย่างสงบเท่านั้น
ความเงียบ
เงียบสนิท
นี่มัน... วงล้อมที่วางไว้รอเหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักตั้งแต่แรก
รูม่านตาซางซ่งหดตัวฉับพลัน เลือดทั่วร่างพวยพุ่งขึ้นศีรษะในชั่วพริบตา ก่อนจะแข็งตัวในเสี้ยววินาทีต่อมา
มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมกำกุญแจกับโทรศัพท์ไว้พลันเย็นเฉียบ ปลายนิ้วสั่นเทาเกินควบคุม
เขาหันขวับกลับไป เห็นเพียงเซี่ยจิ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากด้านหลัง หยุดห่างจากเขาไปสามก้าว
เซี่ยจิ่งไม่ได้มองขบวนรถยนต์น่าเกรงขามนั่น ไม่ได้มองคนเงียบขรึมพวกนั้น สายตาจับจ้องสีหน้าตื่นตระหนกของซางซ่ง
ท่าทางของเขายังคงสงบนิ่ง เย็นชากว่าตอนอยู่บนห้องเสียอีก ราวกับว่าภาพตรงหน้าที่ทำให้ใครก็ต้องหวาดหวั่น เป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดาที่สุด
ซางซ่งยืนตัวแข็งอยู่กับที่ ลำคอตึงเครียด แม้แต่ลมหายใจก็ดูเหมือนหยุดไป
แล้วเขาก็เห็นเซี่ยจิ่งยกมือขึ้นเล็กน้อย ทำสัญญาณที่เรียบง่ายที่สุดอย่างหนึ่ง
รถออฟโรดคันตรงประตูตึกอพาร์ตเมนต์พอดี เบาะหลังถูกเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยภายในรถที่มืดทึบ