"ทำไมฉันต้องไปที่ที่เธออยู่ด้วย?! เซี่ยจิ่ง เธอมีสติหน่อย! เราเลิกกันแล้ว! แบบนี้มันหน่วงเหนี่ยวกักขัง! มันคือการลักพาตัว!"
เซี่ยจิ่งไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ต่อคำพูดนั้น
เขาเพียงปล่อยให้ซางซ่งกระชากตัวเขา แล้วก้มตามองอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง มองร่างบอบบางของซางซ่งที่แนบชิดอยู่ในอ้อมอกของเขา
ร่างกายของซางซ่งอบอุ่น และยังสั่นระริก ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะกลัว
ระยะห่างมันใกล้เกินไปแล้ว
ความทรงจำของกล้ามเนื้อกรีดร้องให้ป้องกันตัวและถอยหนี แต่เขากลับเพียงมองดูอย่างเงียบ ๆ บังคับให้ตัวเองรับรู้ถึงการเข้าใกล้อย่างสั่นเทาของซางซ่ง
ซางซ่งเห็นเขาไม่พูดไม่จา เอาแต่มองตัวเองด้วยสายตาที่ลึกล้ำเสียจนหยั่งไม่ถึง นิ้วมือที่กำปกเสื้อของเซี่ยจิ่งคลายแล้วกำ กำแล้วคลาย สุดท้ายเหมือนระบายอารมณ์ เขย่าตัวเขาอย่างแรงทีหนึ่ง "เธอพูดมาสิ! ตกลงเธอจะเอายังไงกันแน่?!"
เซี่ยจิ่งถูกเขาเขย่าจนร่างขยับ แต่ก็ยังคงเงียบ
ซางซ่งโมโหหนัก กระชากปกเสื้อของเซี่ยจิ่งแรงขึ้น ดูเหมือนอยากจะยกตัวเซี่ยจิ่งขึ้นมา
เขาออกแรงสุดกำลัง แต่... ยกไม่ขึ้น
ดังนั้น เขาก็ไม่ฝืนอีก เขา 'ยก' เซี่ยจิ่งอยู่อย่างนั้น หันไปตะโกนใส่เบาะคนขับกับเบาะข้าง "เฮ้ย! พวกแก! พวกแกเห็นหรือยัง?! เจ้านายพวกแกบ้าไปแล้ว! นี่มันอาชญากรรม! พวกแกจะมองอยู่เฉย ๆ งั้นเหรอ?! พวกแกก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด! ต้องติดคุก!"
คนขับ: "..."
หลินโจว: "..."
หลินโจวยังคงนั่งตัวตรง คอไม่แม้แต่จะหันมานิดหนึ่ง ส่วนคนขับก็ยิ่งนิ่งดั่งภูเขา ทำเป็นไม่ได้ยินความโกลาหลที่เบาะหลัง