ซางซ่งอาบน้ำเสร็จ เพิ่งเป่าผมแห้ง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะดังขึ้น
ก่อนอาบน้ำ เขาเก็บของที่จะพกไปทำงานพรุ่งนี้ ถึงได้พบว่าทิชชู่เปียกฆ่าเชื้อหมดแล้ว จึงกดสั่งในแอปฯ ไปหนึ่งออเดอร์ เวลาจัดส่งโดยประมาณก็คือตอนนี้พอดี
เขาใส่รองเท้าแตะเดินไปที่ประตู พลางหยิบมือถือบนโต๊ะกาแฟขึ้นมา
“มาแล้ว!” ซางซ่งขานรับ ปลายนิ้วแตะหน้าจอเปิดวีแชท อยากดูว่าเฉินยวี่มาถึงหรือยัง มือบิดลูกบิดประตูและดึงเปิดออกโดยไม่ทันตั้งตัว
“เซี่ย…”
คำว่า ‘เซี่ย’ เพิ่งหลุดออกมา คำที่เหลือก็แข็งค้างอยู่ที่ริมฝีปากทันใด
เวลาคล้ายหยุดนิ่ง
ซางซ่งมองคนที่อยู่หน้าประตู สมองว่างเปล่า มีเพียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ในอก
คือเซี่ยจิ่ง
กางเกงสูทสีเข้ม เสื้อเชิ้ตสียาสูบ กระดุมสองเม็ดบนปลดไว้ ด้านนอกสวมโค้ตขนแกะสีเทาเข้ม
เขาดูไม่ต่างจากเมื่อครึ่งปีก่อน ยังคงหล่อเหลาจนชวนให้สิ้นหวัง แต่กลับราวกับมีบางอย่างเปลี่ยนไปในทุกจุด
เขาไร้สีหน้า เพียงยืนเงียบๆ สายตาสงบนิ่งทอดลงบนใบหน้าที่แข็งค้างของซางซ่ง
ซางซ่งเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
ผมยาวกว่าครึ่งปีก่อนเล็กน้อย ใบหน้ามีสีเลือดฝาดจางๆ จากการอบไอน้ำร้อน สวมชุดนอนสีน้ำเงินเข้มตัวหลวม เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้างดงามครึ่งหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ
“……ศาสตราจารย์เซี่ย?” หลายวินาทีต่อมา ซางซ่งถึงได้สติจากความตื่นตะลึง เขากำมือถือในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความงุนงง “คุณ…มาที่นี่ได้ยังไง?”
“มีเรื่องหาเจ้า” เซี่ยจิ่งเอ่ยขึ้น เสียงยังทุ้มต่ำราบเรียบอย่างที่ซางซ่งจำได้
ซางซ่งยิ่งมึนงงกว่าเดิม
ระหว่างพวกเขา จะมีเรื่องอะไรได้?