เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ซีซานยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกบางๆ
ซางซ่งหลับสนิท เขาตะแคงตัวมุดอยู่ในผ้าห่มนุ่มๆ หายใจสม่ำเสมอและยาวนาน เส้นผมที่ไม่ยอมอยู่ทรงสองสามเส้นปรกอยู่บนหน้าผาก ขยับขึ้นลงเบาๆ ตามลมหายใจ
ประตูถูกผลักเปิดอย่างแผ่วเบา เซี่ยจิ่งเดินเข้ามา
เขาค่อยๆ เดินไปที่เตียงของซางซ่ง สายตาจ้องไปที่ใบหน้าที่หลับใหลอย่างไร้การป้องกันหลังมุ้ง
เขายื่นมือเปิดมุ้ง แขวนมุ้งด้านหนึ่งไว้กับตะขอเตียง แล้วนั่งลงข้างเตียงอย่างเบามือ
ตำแหน่งนี้ใกล้กับซางซ่งที่หลับใหลมาก ใกล้จนเห็นขนตายาวเรียงสวยของซางซ่งชัดเจน และเห็นริมฝีปากที่เปิดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นปลายฟันขาวๆ
ปลายนิ้วของเซี่ยจิ่งม้วนงอเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ชั่วครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ยกมือขึ้น ลูบใบหน้าอุ่นๆ นั้นเบาๆ
สัมผัสนุ่มนวลจนไม่อยากเชื่อ อบอุ่น นุ่มนวล
ปลายนิ้วของเซี่ยจิ่งหยุดชะงักเล็กน้อย ราวกับถูกความร้อนนั้นแผดเผา แต่ก็ไม่อยากละมือออก
เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วลูบไปตามแนวแก้มของซางซ่งเบาๆ จากโหนกแก้มถึงคาง ท่าทางเบาราวกับขนนกพัดผ่าน
ซางซ่งในความฝัน ราวกับรู้สึกถึงสัมผัสเล็กน้อยนี้ ครางออกมาโดยไม่รู้ตัว ขยับศีรษะบนหมอน แล้วเอาหน้าแก้มแนบกับปลายนิ้วเย็นๆ นั้นลึกขึ้น
ท่าทางพึ่งพาโดยไม่รู้ตัวนี้ ทำให้ดวงตาคมเข้มของเซี่ยจิ่งเกิดอารมณ์ที่ซับซ้อนมากขึ้น มีความพอใจ ความตื่นเต้น และความอ่อนโยนที่ยากจะบรรยาย
เขาคงท่าเดิมไว้ สัมผัสความอบอุ่นใต้ผิวหนังของอีกฝ่าย นานที กว่าจะถอนหายใจแทบไม่ได้ยิน ราวกับจะผลักอารมณ์ที่ท่วมท้นเกินไปกลับลงไปในใจอีกครั้ง