"คุณ...จะหลบฉันอีกใช่ไหม?"
ซางซ่ง: "!!!"
เขา เขาแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?!
คนทึ่มนี่รู้สึกตัวไวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าการหลบเลี่ยงและความเงียบโดยไม่รู้ตัวของเขา มองทะลุได้หมดในสายตาเซี่ยจิ่ง?
"ผ\, ผมไม่ได้!" ซางซ่งรีบปฏิเสธ สายตาเลื่อนลอย: "ผมจะหลบคุณทำไม? ไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าจะลองดู? ยังต้องฉลองปีใหม่ด้วยกันอีก!"
เซี่ยจิ่งไม่พูดอะไร แค่มองเขาอย่างเงียบ ๆ สายตาสงบนิ่งแต่แฝงความกดดัน ราวกับถามว่า—ที่พูดมานี่จริงเหรอ?
ซางซ่งถูกมองจนขนลุก ใบหน้าร้อนผ่าว ทั้งอายทั้งรู้สึกผิด
เขาหันหน้าหนีทันที เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย ดูจะเขินจนกลายเป็นโกรธ: "เฮ้! อาจารย์เซี่ย! คุณคิดแบบนั้นกับผมได้ยังไง! ผมเป็นคนพูดแล้วไม่รักษาคำพูดแบบนั้นเหรอ?!"
ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล หันกลับมาจ้องเซี่ยจิ่ง พยายามใช้ท่าทาง 'ขู่ให้กลัว' อีกฝ่าย: "ผมรับปากคุณครึ่งปีก็คือครึ่งปี! รับปากว่าจะพาคุณกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ก็ต้องพาไป! คุณอย่าคิดมากสิ!"
เซี่ยจิ่งยังคงมองเขาอย่างเงียบ ๆ มองใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความรีบร้อนและดวงตาที่เบิกกว้าง สายตาลึกซึ้งจนอ่านไม่ออก
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็เลื่อนมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่บางเบาแต่มีจริง
"อืม" เขาตอบเสียงเบา น้ำเสียงผ่อนคลายลง "จำที่พูดไว้นะ"
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วเสริม: "ติดต่อกันทุกวัน"
ซางซ่ง: "...โอเค"
เขาตอบเสียงอึ้ง ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกหวานแปลก ๆ
คนทึ่มนี่ กำลังใช้วิธีของตัวเองป้องกันไม่ให้เขา 'หนี' งั้นเหรอ?