คำพูดหลุดออกไป ซางซ่งเองยังสะดุ้งเย็นวาบ
แพขนตายาวของเซี่ยจิ่งขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เขาไม่ได้โต้แย้งข้อกล่าวหาพิลึกเรื่อง 'องค์กรผิดกฎหมาย' เพียงแค่เอียงหน้ามองซางซ่งแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองนอกหน้าต่างรถ
รถยนต์แล่นโค้งกำลังดี ไฟหน้าสาดส่องลานเนินที่เปิดกว้างอยู่ข้างหน้า ไกลออกไปคือหุบเขาลึกและเงาไม้เขียวทอดต่อเนื่องไม่ขาดสาย
อืม จริงด้วย... เหมาะเจาะเหลือเกินสำหรับจัดการบางอย่างทำลายศพทำลายหลักฐาน
สายตาของเซี่ยจิ่งหยุดอยู่บนผืนป่าเงาเลือนรางราวสองวินาที จากนั้นเขาจึงหันกลับมามองซางซ่งที่หดตัวอยู่มุมเบาะ หน้าซีดกว่าก่อนหน้านี้ ตกใจจนแทบร้องไห้
"คุณคิดว่า ผมอยากทำร้ายคุณ?"
"ครึ่งปีนี้ ผมคอยดูให้งานทุกชิ้นที่คุณทำในชิงกั่วหนักเบากำลังดี ไม่ให้คุณเหนื่อยเกินไป แต่ก็ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ"
น้ำเสียงของเขาท่ามกลางความเงียบในห้องโดยสารนั้นต่ำทุ้มนุ่มลึกและชัดเจน บอกเล่าถึงสิ่งที่เขาซ่อนไว้ตลอดครึ่งปีนี้ เรื่องที่จะทำให้เสียศักดิ์ศรี "ผมใส่ใจดูอาหารที่โรงอาหาร จนถึงขั้นเปลี่ยนห่วงโซ่วัตถุดิบทั้งหมดของชิงกั่วให้คุณ"
"ผมถึงขั้นยอมให้คนคนนั้นมาโผล่ตรงหน้าคุณหลายครั้ง จนกระทั่ง... คืนนี้เขาพยายามจะแตะต้องคุณ"
"ผมคิดไว้ว่า จะรออีกหน่อย รอให้ผม..." เขาหยุดชะงัก ไม่พูดต่อว่ารอให้เขาทำอะไร สายตาจับที่ดวงตากลมโตด้วยความตกตะลึงของซางซ่ง น้ำเสียงเจือรสฝาดเฝื่อนคล้ายประชดตัวเอง "แต่ดูเหมือนคุณ คงไม่ให้เวลาผมแล้ว"