"ฉันอยากสัมผัสนาย ซางซ่ง"
"ไม่ใช่ผ่านสิ่งใดกั้นขวาง ไม่ใช่ต้องซ้อมล่วงหน้า... แต่อยากสัมผัสนายจริง ๆ"
"เพราะงั้น ต้องลงมือทำ"
ถ้อยคำเหล่านี้ แฝงไว้ด้วยความโหยหาที่เข้มข้น ตรงไปตรงมา และเจ็บปวดเกินไป
ซางซ่งรู้สึกเพียงว่าจุดที่อ่อนไหวและเปราะบางที่สุดในอก ถูกคำพูดพวกนี้กระแทกจนชา สั่นสะท้าน และเจ็บร้าว
ความน้อยใจ หวาดกลัว และไม่ยินยอมทั้งหมดก่อนหน้านี้ ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
ที่จริงแล้ว เขาไม่เคยปล่อยวางได้จริง เขาเพียงแต่แสร้งทำเป็นลืมมาตลอด
เขาเงยหน้าขึ้น กระพริบตาถี่ ๆ บังคับให้หยาดน้ำตาที่ยังไม่ร่วงหล่นถอยกลับไป
เขาไม่ลืมความเจ็บปวดเหล่านั้น
แต่เขาก็ไม่สามารถแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นว่า ชายตรงหน้าคนนี้ ตลอดครึ่งปีมานี้ พยายามก้าวเดินเข้ามาหาเขา
"เซี่ยจิ่ง" เขาเอ่ยปาก เสียงแหบพร่า "ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้ล่ะ หมายถึง การสัมผัสคนอื่น มันยากสำหรับคุณขนาดนั้นเลยหรือ"
แววตาของเซี่ยจิ่งสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ตอบตรง ๆ เพียงแต่ตอบรับเสียงต่ำว่า
"...เรื่องบางอย่างในอดีต เคยชินแล้ว"
เลื่อนลอยมาก แทบจะเหมือนการขอไปที
ซางซ่งนึกถึงอัตลักษณ์ลึกลับทั้งหลายของเซี่ยจิ่งที่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้ไม่มากนัก ลาง ๆ ก็เดาถึงความหนักหน่วงในนั้น จึงไม่ซักถามต่อ
ทุกคนล้วนมีอดีตที่ไม่อาจแตะต้อง ของเซี่ยจิ่งคงมีแต่จะมากกว่า
สายตาของเขาร่วงลงบนมือของเซี่ยจิ่งที่วางอยู่บนเข่า
มือนั้น เมื่อครู่พยายามจะเช็ดน้ำตาให้เขา แต่กลับห่อเหี่ยวลงอย่างหมดแรง
เขาถามตัวเองในใจ: ซางซ่ง นายแน่ใจหรือเปล่า
คำตอบคือ ไม่แน่ใจ
แต่เขาก็ยังเอ่ยปาก
"ถ้าอย่างนั้น..." ซางซ่งถาม "ถ้าเป็นฉันสัมผัสคุณล่ะ เหมือนตอนนี้ ถ้าฉันเป็นฝ่ายสัมผัสคุณก่อน คุณจะยังเหมือนครั้งก่อน ที่เหวี่ยงฉันออกไปเลยไหม"