ซางซ่งเดินตามหลินโจวไปตามทางเดินคดเคี้ยวอย่างไร้ความรู้สึก
สวนยามค่ำคืนเงียบสงบจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาและเสียงน้ำไหลอยู่ไกล ๆ
แสงโคมในสวนนวลตา หินแปลกตาไร้เสียง ต้นไม้โบราณพลิ้วไหว
เดินไปเรื่อย ๆ ซางซ่งเหลือบเห็นเงาดำสองร่างยืนอยู่ริมประตูโค้งพระจันทร์ไกล ๆ
เขาเพ่งมองโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองคนนั้นสวมชุดสีเข้มเหมือนกัน ตรงเอวดูเหมือน... มีอะไรบางอย่างคาดอยู่
เมื่อเลี้ยวโค้งอีกครั้ง มุมของแสงไฟเปลี่ยนไป เขาจึงมองเห็นชัด
ปืน?!
ซางซ่งชะงักฝีเท้ากึก เลือดทั่วร่างเย็นวาบ
บ้าเอ๊ย! ปืนจริง?! พวกนี้... พวกนี้พกปืนกัน?! ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?! เซี่ยจิ่งเป็นใครกันแน่?!
หลินโจวรู้ว่าเขาหยุดเดิน จึงชะลอฝีเท้า หันมาถาม “คุณซางครับ?”
ลูกกระเดือกของซางซ่งขยับอย่างลำบาก ชี้ไปทางร่างทั้งสองนั้น น้ำเสียงตึงเครียด ตื่นตระหนก “คุณ... คุณหลิน คนพวกนั้น... บนตัวพวกเขา... นั่น... ปืนเหรอ?”
หลินโจวมองตามทิศทางที่เขาชี้แวบหนึ่ง แล้วเข้าใจในทันที เขาตอบอย่างสงบ “ใช่ครับ คุณซาง ซีซานมีระดับการรักษาความปลอดภัยค่อนข้างสูง บุคลากรบางตำแหน่งจึงมีอุปกรณ์ที่เหมาะสมตามระเบียบ”
“ตามระเบียบ?!” น้ำเสียงของซางซ่งยิ่งแห้งผาก “พวกคุณ... จริง ๆ แล้วเป็นใครกัน? เซี่ยจิ่ง... เป็นหัวหน้าพวกคุณเหรอ? ที่นี่... เป็นแหล่งกบดานขององค์กรผิดกฎหมายหรือเปล่า? พวกคุณจะ... ลากผม... ลากผมเข้าไปร่วมด้วย?”
เขาพูดไปก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นที่แผ่นหลัง
หลินโจวกระตุกมุมปากเล็กน้อย ราวกับรู้สึกขำแต่ก็ระงับไว้ น้ำเสียงกลับนุ่มนวลขึ้นอีก พยายามปลอบ “คุณเข้าใจผิดแล้วครับ คุณซาง”