เรือนถิงอวิ๋นภายใน
ทุกหนแห่งล้วนมีความงามสง่าที่ซางซ่งไม่อาจเข้าใจ
บนชั้นวางของโบราณมีเครื่องเคลือบสีเขียวตั้งอยู่หลายชิ้น บนผนังแขวนภาพวาดภูเขาและสายน้ำที่ดูไม่ออกว่ามาจากยุคไหน
เตียงแบบมีราวมีม่านโปร่งสีเรียบๆ แขวนอยู่ เครื่องนอนนุ่มและแห้ง มีกลิ่นอบอุ่นเหมือนตากแดด
ในห้องน้ำถึงขนาดเตรียมชุดลำลองและของใช้สำหรับอาบน้ำใหม่เอี่ยมไว้ให้ แม้แต่ผ้าเช็ดตัวยังฟูนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ
ซางซ่งรีบอาบน้ำอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่บังเอิญพอดีตัวอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วฝังตัวเองลงในผ้าห่มนุ่มๆ
ในผ้าห่มมีกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ คล้ายกับกลิ่นที่ติดตัวเซี่ยจิ่งอยู่บ้างเป็นครั้งคราว... เหมือนมาก
เขาขดตัว ล้วงมือถือที่ชาร์จไฟจนแบตเกือบเต็มออกมา
หน้าจอสว่างขึ้น เวลาล่วงเลยตีหนึ่งกว่าแล้ว บนไอคอนวีแชทมีจุดสีแดงเล็กๆ มากมาย
ซางซ่งเปิดวีแชท เลื่อนไปที่กล่องข้อความของเฉินยวี่
——
22:47
“ฉันถึงแล้ว”
23:05
“นอนแล้วหรือ?”
23:16
“งั้น... ฝันดีนะ พรุ่งนี้เจอกัน”
——
ซางซ่งเกาหัวด้วยความกลุ้มใจ
พรุ่งนี้เจอกัน?
ตอนนี้เขาอยู่ในป่าเขาลึกที่ห่างไกล เป็นสถานที่ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน พรุ่งนี้ไม่ต้องพูดถึงจะเจอหน้าเลย กระทั่งไปทำงานก็ไม่ได้
เขาควรตอบยังไงดี?
บอกว่า... ขอโทษนะ ถูกแฟนเก่าลักพาตัวไปที่ภูเขา พรุ่งนี้เจอไม่ได้?
หรือโกหกว่า ตัวเองมีธุระด่วนกะทันหัน?
หรือ... ไม่ตอบไปเลย?
ซางซ่งจ้องข้อความไม่กี่ข้อความนั้น พิมพ์ไปสองสามบรรทัด แล้วก็ลบออกอย่างหงุดหงิด
ในที่สุด เขาร้อนรนใจจนออกจากกล่องข้อความของเฉินยวี่
ซางซ่งมองจุดสีแดงอื่นๆ ในรายชื่อวีแชท
กรุ๊ปงาน, บัญชีติดตาม, ข้อความกรุ๊ปที่ไม่สำคัญบางกรุ๊ป สุดท้ายนิ้วค้างเหนือกรุ๊ปหอพัก "แหล่งรวมตัวสี่อันตราย" ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก็กดเข้าไป
ข้อความสุดท้ายในกรุ๊ปค้างอยู่ที่ตอนที่เพื่อนร่วมห้องคนที่สามทำงานล่วงเวลา รถเมล์ก็หยุดวิ่งแล้ว เขาหิวจนท้องไส้ปั่นป่วนร้องโหยหวน
ตอนนี้สามคนนั้นคงหลับกันหมดแล้ว หรือไม่ก็อดนอนเล่นเกม ดูอนิเมะ
ซางซ่งมองแชทกลุ่ม คำพูดมากมายอัดแน่นในลำคอ เหมือนน้ำเดือดที่ปุดๆ เป็นฟอง