คืนวันอาทิตย์ยามดึก
ภายในสวนซีซาน แสงจันทร์นวลละมุน ท่ามกลางสนโบราณเขียวขจี
เซี่ยจิ่งนั่งบนโซฟาสไตล์จีนที่ทำจากไม้จันทน์ในห้องหนังสือ หลินโจวก้มหน้ายืนห่างออกไปสามก้าว
“นี่คือรายงานประจำวัน... ของวันนี้” หลินโจวลดเสียงต่ำ หากตั้งใจฟังจะจับได้ถึงความตึงเครียด
“เย็นวันนี้ คุณซางไปพบกับเฉินยวี่ หัวหน้าแผนก UI ที่ลานกว้างฮวงหวี่ในเขตใหม่ จากนั้นไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารกวางตุ้งฮุยหมิงซวน ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที ต่อมาทั้งสองไปที่โรงภาพยนตร์ซิงเยว่ ดูเรื่อง ‘ห้วงอวกาศ’ รอบสองทุ่มสิบนาที แนวไซไฟ ความยาว 1 ชั่วโมง 58 นาที ขณะนี้หนังยังไม่เลิก”
เซี่ยจิ่งไม่ได้พูดอะไรในทันที สายตาจับจ้องที่แท็บเล็ตในมือ
บนหน้าจอเป็นภาพเงาด้านข้างของทั้งสองขณะตรวจบัตรที่ทางเข้าโรงภาพยนตร์
ซางซ่งสวมเสื้อไหมพรมสีเทาอ่อน กางเกงลำลองสีเทาเข้ม รูปร่างผอมบาง แต่รอยยิ้มสดใสเจิดจ้า
เฉินยวี่เดินอยู่ข้างๆ เขา สูงกว่าซางซ่งเล็กน้อย สวมสูทลำลอง
ภาพที่ทั้งสองเดินด้วยกัน ในสายตาคนนอกอาจเรียกได้ว่าเหมาะสมกัน
“นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว” จู่ๆ เขาก็ถาม
หลินโจวใจสั่นเล็กน้อย ตอบทันที “เรียนท่านเจ้าบ้าน นับตั้งแต่รับประทานอาหารร่วมกันครั้งแรกเมื่อปลายเดือนตุลาคม การพบปะส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับงานในลักษณะนี้ รวมถึงการรับประทานอาหาร ดูหนัง ชมนิทรรศการ เป็นต้น ถึงครั้งนี้เป็นครั้งที่เก้า”
เขาหยุดชะงัก ก่อนเสริม “ความถี่คงที่สัปดาห์ละหนึ่งถึงสองครั้ง มักจัดในวันหยุดสุดสัปดาห์ นอกจากนี้ การรับประทานอาหารกลางวันร่วมกันในวันทำงาน เดินทางด้วยกันหลังเลิกงาน และการพบปะไม่เป็นทางการอื่นๆ มีความถี่สูงกว่า คุณซาง... ไม่เคยปฏิเสธคำเชิญแม้แต่ครั้งเดียว”
“ครั้งที่เก้า” เซี่ยจิ่งทวนเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งคู่นั้นราวกับมีพายุหมอกมืดครึ้มก่อตัว วูบไหวไม่แน่นอน