การเซ็นสัญญาเช่าห้องของซางซ่งราบรื่นมาก
อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่ห่างจากชิงกั่วแค่สามสถานีรถไฟใต้ดิน แม้จะไม่ใหญ่ แต่หน้าต่างโปร่งโล่ง สะอาดสะอ้าน ระเบียงเล็กหันทิศใต้มีแสงแดดส่องถึงดีเยี่ยม
สุดสัปดาห์นั้น ทั้งห้องเรียนยกพลกันมาช่วย โดยใช้รถเข็นเล็กที่หัวหน้าห้องไปยืมมาจากที่ไหนสักแห่ง ขน "ข้าวของ" ของซางซ่งจากหอพักไปยังอพาร์ตเมนต์เดี่ยวสว่างสดใสในเขตใหม่นั้นอย่างทุลักทุเล
แม้ระหว่างทางจะเหนื่อยจนแทบสิ้นฤทธิ์ แต่เหล่าพี่น้องก็รีดไถซางซ่งจนหนำใจ
หลังจากเบียร์และปิ้งย่าง ซางซ่งที่ส่งเพื่อนๆ กลับไปแล้วก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ของเขา——เข้างานที่ชิงกั่วหูอี้
หลังการอบรมพนักงานใหม่หนึ่งสัปดาห์ เขาถูกจัดเข้าทีมเทคนิคอาร์ตของโปรเจกต์ "จินตนาการดวงดาว" อย่างเป็นทางการ
พี่เคนที่ดูแลเขาเป็นคนมืออาชีพมากและพูดจาฉับไว โยนเอกสารเอนจินกับกฎของโปรเจกต์กองหนึ่งให้ แล้วให้เขาเริ่มจากการปรับแต่งเอฟเฟกต์ฉากง่ายๆ โดยให้เหตุผลสวยหรูว่า: ทำความคุ้นเคยกับขั้นตอนการทำงาน
ซางซ่งปรับตัวได้เร็ว พี่เคนจึงค่อยๆ ปล่อยมือ ให้เขาเริ่มเข้าถึงโมดูลหลักๆ มากขึ้น
หลังจากนั้น งานที่มอบหมายให้เขา ไม่ว่าจะยากหรืองานมากแค่ไหน ก็เหมาะเจาะพอดีเสมอ ทำให้เขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ได้ฝึกฝนอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่เหมือนเด็กฝึกงานรุ่นเดียวกันที่เอาแต่บ่น ถูกเค้นงานจนต้องอดหลับอดนอนทุกวัน งานล้นมือ
บางครั้งเขาได้ยินเสียงโอดครวญของเด็กฝึกงานโปรเจกต์ข้างๆ ที่ต้องอดนอนถึงตีสามเพราะความต้องการโง่ๆ หรือถูกหัวหน้าฝ่ายอาร์ตอารมณ์ร้ายด่าจนเละ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าโชคของตัวเองดีเกินปกติไปหน่อยหรือเปล่า
ครั้งหนึ่ง เขาถามพี่เคนแบบกึ่งล้อเล่น: "พี่เคน ทีมเราได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเบื้องบนรึเปล่า? รู้สึกว่างานมันค่อนข้าง 'ถนอมสุขภาพ' จังเลยนะ"