หลินเชียนเชียนไร้ซึ่งใจจะเล่าเรื่องเก่าต่อ นางมองดูเนื้อและข้าวที่วางไว้บนเตาแล้วก็ถอนหายใจ
"หากไร้สุรา หมูตงพัวจานนี้ก็ขาดรสชาติไปหนึ่งส่วน"
"ไม่มีก็ไม่เป็นไร พี่หญิง ไม่เป็นไร ฟังพี่พูดเช่นนี้ ข้าก็รู้สึกว่าน่าอร่อยนักแล้ว" หลินอวี้หลงเห็นพี่หญิงเป็นกังวล รีบปลอบโยน
เขานั่งยองๆ อยู่ที่นั้น จู่ๆ ก็ตบต้นขา ตาเป็นประกายขึ้นมา "พี่หญิง ข้านึกออกแล้ว ที่บ้านเราเหมือนจะมีสุราอยู่นี่!"
"อาเหล็ง เจ้าอย่าได้ล้อเล่น ที่บ้านเราไหนเลยจะมีสุรา!" หลินเชียนเชียนคิดว่าเขาพูดเพื่อทำให้ตนหายกังวล จึงไม่ได้ใส่ใจ
แต่หลินอวี้หลงกลับเงียบไป แล้วหมุนตัววิ่งออกไปข้างนอก หลินเชียนเชียนยังไม่ทันได้เรียกเขาไว้ ก็ได้ยินเสียงดังกรอบแกรบในลานบ้าน ไม่นานนัก เขาก็อุ้มไหใบหนึ่งที่ปิดด้วยโคลนเหลืองวิ่งเข้ามา หอบหายใจด้วยความภูมิใจ
ไหใบนั้นดูมีอายุหลายปีแล้ว มีกระดาษแดงติดอยู่ สีซีดจางย่นยับ พอดูออกว่าเป็นตัวอักษร "สุรา"