หลินหยวนหยวนหิ้วตะกร้าไม้ไผ่เดินขึ้นภูเขา ฝีเท้าช้ากว่าปกติมาก
แปลงมันพิษสองข้างทางเดินถูกคนขุดคุ้ยไปรอบหนึ่งแล้ว ที่เหลือเป็นเพียงรากเหง้าเล็กๆ ต้องก้มตัวลงง่วนหาอย่างละเอียดถึงจะพบ แต่นางจะมีกะจิตกะใจไปขุดมันพิษอะไรได้?
ในสมองของนางวกวนไปมาด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค
“ร่างคุณหนู ชะตาสาวใช้”
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินเอ่ยวาจานั้น แม้แต่เปลือกตายังไม่ยกขึ้น ราวกับกำลังกล่าวว่าวันนี้อากาศดี ราวกับกำลังบอกว่าหญ้าในนาถึงเวลาถอนได้แล้ว
แผ่วเบายิ่งนัก
แต่นางฟังแล้ว กลับเหมือนมีคนเอาเข็มทิ่มแทงกระดูกสันหลัง
ด้วยเหตุใด?
นางตามมารดามาจากหมู่บ้านทรุดโทรมนั่นถึงตระกูลหลิน นึกว่าสุดท้ายจะได้ใช้ชีวิตดีๆ แต่คนตระกูลหลินมองนางด้วยแววตารังเกียจ