"หวังเหอฮวา!" ติงอวี้เซียงร้องลั่น ฝ่ามือฟาดฉาดเข้าใส่หน้า
หวังเหอฮวาเบี่ยงศีรษะหลบ ฝ่ามือพลาดเป้า แต่เล็บของติงอวี้เซียงครูดลงบนใบหน้านาง เลือดซึมออกมาทันที
หวังเหอฮวาร้อง "โอย" เสียงหลง คว้าผมติงอวี้เซียงกระชากสุดแรง ติงอวี้เซียงเจ็บจนน้ำตาไหลพราก ไม่ยอมอ่อนข้อให้ สองมือข่วนขูดใบหน้าหวังเหอฮวาไม่ยั้ง
ทั้งคู่ต่อสู้คลุกฝุ่น กลิ้งไปมาบนพื้นสองตลบ เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ากระเซิง ใบหน้าต่างมีบาดแผล ราวกับแม่ไก่สองตัวที่ตีกันจนตาพร่า
"หยุด! หยุดเถอะ!" บรรดาสตรีที่ล้อมวงพากันเข้าไปห้าม แต่นางทั้งสองพันกันแน่นราวกับเชือกป่าน ใครก็แยกไม่ออก
ชุลมุนวุ่นวายยังไม่ทันสงบ ไม้เท้าอันหนึ่งก็ขว้างเข้ามา ฟาดลงบนร่างทั้งคู่ดังฉาด
"ผัวะ!"
"พวกเจ้าคิดว่าข้าตายแล้วรึ!"
เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินดังกังวาน แข็งกร้าวเย็นเยียบราวกับเหล็กหล่อกระทบหิน