เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินเชียนเชียนและน้องชายก็ตื่นขึ้น นางต้มโจ๊กเล็กน้อย สองพี่น้องดื่มคนละชาม
“พี่หญิง โจ๊กข้าวขาวหอมหวานยิ่งนัก” หลินอวี้หลงดื่มอย่างเอร็ดอร่อย
เสียงของติงเสี่ยวหู่ดังมาจากนอกประตู “พี่เชียนเชียน อาเหล็ง!”
หลินเชียนเชียนวางชาม ลุกขึ้นเปิดประตู
“พี่เชียนเชียน” ติงเสี่ยวหู่เรียก
“เจ้าหู่เอ๋อร์มาแล้วหรือ” หลินเชียนเชียนยิ้มตอบ
“พี่เชียนเชียน มันพิษนั่นกินได้จริงหรือ ข้ารู้สึกกังวลใจเหลือเกิน” ติงเสี่ยวหู่ลดเสียงถาม
“พี่หญิงเคยหลอกใครหรือ” หลินอวี้หลงพูดอย่างมั่นใจพลางล้างชาม “ถ้าพี่หู่ไม่เชื่อ วันนี้ข้าจะกินก่อน ถ้าไม่เป็นอะไรแล้วพี่ค่อยกิน”
“กินได้ กินได้ อาโจวซูไม่หลอกเราแน่” ติงเสี่ยวหู่หัวเราะแหะๆ
“เอาล่ะ ทำงานกันเถิด” หลินเชียนเชียนถลกแขนเสื้อขึ้น “วันนี้จัดการพวกนี้ให้เสร็จ”