แต่เขาอยากลองดู
ลองดูว่าจะอาศัยเวลา ค่อย ๆ ขัดเกลาจนเกิดหนทางขึ้นมาได้หรือไม่!
ในความทรงจำ เวลาผันผ่านไป
ปีที่ 50 ไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย
ปีที่ 100 ยังคงหยุดอยู่ที่ขั้นรวมพลังสมบูรณ์
ในห้วงความทรงจำ เงาร่างที่เหมือนเขาทุกประการชกใส่ก้อนหินยักษ์วันแล้ววันเล่า
เขาไม่กล้าเปลี่ยนแนวทางการออกแรงอย่างบุ่มบ่าม
กลัวว่าจะทำให้เส้นเอ็นและกระดูกบาดเจ็บ กลัวว่าพลังจะตีกลับจนธาตุไฟเข้าแทรก
หากไม่ได้อะไรกลับมาก็แค่เสียเหรียญทองแดงไปบ้าง แต่ถ้าฝึกมั่วจนรากฐานเสียหาย ผลลัพธ์ย่อมเกินกว่าจะคาดคิด!
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้วิธีที่เชื่องช้าและมั่นคงที่สุด ค่อย ๆ สัมผัสว่าพลังทะลุผ่านผิวหนัง แล้วหยั่งลึกเข้าไปในกระดูกได้อย่างไร
100 ปี
120 ปี
150 ปี!
ใช้เวลานานถึง 150 ปีเต็ม!
ท่ามกลางการชกหมัดและหยั่งรู้ทั้งกลางวันกลางคืนอย่างนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเขาก็จับความถี่แห่งการสั่นพ้องได้รำไร
พลังไม่หยุดอยู่เพียงผิวเผินอีกต่อไป หากไหลไปตามแนวกล้ามเนื้อ แทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูก!
ทะลวงขั้น!
ชั้นที่สอง ทะลวงกระดูก!
แต่หลี่ชิงซานไม่ได้หยุดลง
ฝึกฝนต่อไป!
เขาใช้เวลาอีก 40 ปีเต็ม ค่อย ๆ ทำให้ความถี่แห่งการสั่นพ้องนั้นมั่นคงอย่างแท้จริง ก่อนผสานมันเข้าไปในกระดูกทุกชิ้นทั่วร่างอย่างช้า ๆ!
ทะลวงกระดูก ขั้นสมบูรณ์!
ในโลกความจริง
ร่างของหลี่ชิงซานสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ลึกลงไปในไขกระดูกมีอาการคันอย่างเหลือทน
จากนั้นความสบายอันยากจะพรรณนาก็แผ่ซ่านตามมา
ความหนาแน่นของกระดูกทั่วร่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดินในชั่วพริบตา