สายลมสารทพัดพาใบไม้ร่วงวนเป็นเกลียวอยู่ในลานบ้าน
จากห้องครัวมีเสียงหลินชุนเฉากำลังนวดแป้งดังแผ่ว ๆ
หลี่ชิงซานนั่งอยู่บนม้านั่งหินกลางลาน
เขาล้วงหนังสือหมัดวัวคลั่งยับย่นเล่มนั้นออกมาจากอกเสื้อ แล้วค่อย ๆ เปิดอย่างระมัดระวัง
กระดาษเหลืองกรอบ ขอบบางส่วนผุพังไปแล้ว
เห็นได้ชัดว่ามีคนพลิกอ่านมาหลายครั้ง แต่คาดว่าคงไม่มีใครฝึกจนได้เรื่องได้ราว
หลี่ชิงซานหรี่ตา อ่านเนื้อหาบนหน้ากระดาษทีละคำทีละประโยค
หน้าแรกไม่มีภาพท่วงท่าที่ตกแต่งฉูดฉาด มีเพียงหลักวิชายุทธ์เกี่ยวกับขั้นหมิงจิ้งอยู่ช่วงหนึ่ง
ลายมือหวัด ๆ แต่เขียนไว้อย่างตรงไปตรงมายิ่ง
ขั้นหมิงจิ้ง คือก้าวแรกของวิถียุทธ์
แบ่งออกเป็นสามระดับ
สายตาของหลี่ชิงซานหยุดอยู่ที่บรรทัดแรก
“ระดับแรก: ขั้นรวมพลัง”
“พันตำลึงก็ยากจะซื้อเสียงหนึ่งกังวาน”
“เมื่อฝึกสำเร็จ จะรวมพลังจากเท้า ขา เอว ไหล่ และหมัดให้เป็นหนึ่งเดียว เชื่อมประสานทั่วร่าง เมื่อชกออกไป พลังจะฉีกอากาศ เกิดเสียงแหวกอากาศอันกังวาน”
“คนธรรมดาหากถูกหมัดนี้เข้า เบากระดูกหัก หนักถึงขั้นกระอักเลือด”
หลี่ชิงซานพยักหน้าเล็กน้อย
เรื่องนี้แทบไม่ต่างจากที่เขาได้ยินเหล่าผู้ฝึกยุทธ์คุยโวกันที่ท่าเรือ
พลังไม่กระจัดกระจายเป็นเม็ดทรายอีกต่อไป หากรวบรวมเป็นเชือกเส้นเดียว
เขาอ่านต่อไป
“ระดับที่สอง: ทะลวงกระดูก”
“หมัดประหนึ่งค้อนเหล็ก”
“พลังไม่หยุดอยู่เพียงผิวเผินอีกต่อไป หากทะลวงผ่านเนื้อหนัง โจมตีถึงไขกระดูกโดยตรง”
“เมื่อชกใส่ลำต้นไม้ เปลือกไม้จะแตก ส่วนแก่นไม้ก็จะแหลกเป็นชิ้น ๆ ขอบเขตนี้กระดูกแข็งดุจเหล็ก ทนต่อการโจมตีได้เป็นอย่างยิ่ง”