ขั้นที่สี่!
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาที่เดิมกระจ่างใสคู่นั้น บัดนี้กลับมีแสงโลหิตสีแดงคล้ำจาง ๆ วูบไหวอยู่ภายใน
เขาก้มหน้ามองข้อมือตนเอง
เส้นเลือดใต้ผิวหนังไม่ได้เป็นสีเขียวคล้ำอีกต่อไป
ทว่ากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มลึกล้ำ ทั้งยังทอประกายดุจโลหะ
เสียงเลือดไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด มิใช่เสียงน้ำไหลซ่าอีกแล้ว
กลับเป็นเสียงทึบหนักและเชื่องช้า
ราวกับปรอทกำลังไหลเอื่อย
โลหิตหนักแน่นดั่งตะกั่ว!
หนักอึ้ง ข้นหนืด และทรงอำนาจถึงขีดสุด!
เขาสัมผัสได้ว่าพลังของตนก้าวกระโดดครั้งใหญ่อีกครั้ง จากพื้นฐานของขั้นเสียงอสนีสมบูรณ์!
มิใช่พลังทำลายล้างที่ปะทุออกมาในชั่วพริบตาอีกต่อไป
หากเป็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย เพียงพอจะบดขยี้ทุกสิ่ง
หลี่ชิงซานหันไปมองจอบเหล็กเล่มหนึ่งตรงมุมลาน
ก่อนหน้านี้เขาใช้มันพรวนดินปลูกผัก
จอบเล่มนั้นหล่อจากเหล็กล้วน หนักอึ้งเป็นอย่างยิ่ง
เขาเดินเข้าไปหา
โน้มตัวลง ใช้มือข้างเดียวคว้าส่วนหัวจอบเหล็กขึ้นสนิม
เขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิชายุทธ์ใด ๆ
อาศัยเพียงพลังโลหิตและปราณจากกายเนื้อ ซึ่งหนักแน่นดุจตะกั่วเท่านั้น
นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ กำแน่น
“เอี๊ยด... เอี๊ยด...”
เสียงโลหะบิดเบี้ยวชวนให้เสียวฟันดังขึ้นกลางลานอันเงียบสงัด
ภายในฝ่ามือหยาบกร้านของหลี่ชิงซาน
จอบเหล็กล้วนที่แข็งแกร่งกลับถูกบีบจนบิดเบี้ยว ราวกับเป็นเพียงก้อนดินนุ่ม ๆ!
สุดท้าย
“ปัง!”
เสียงทึบหนักดังขึ้น
เครื่องมือเกษตรที่หล่อจากเหล็กล้วนกลับถูกเขาบีบจนระเบิดเป็นชิ้น ๆ!
เศษเหล็กร่วงลงบนแผ่นหินเขียว ส่งเสียงกระทบใสกังวาน