ภายในหออู๋หยวน
หลี่ชิงซานห่อม้วนคัมภีร์แท้สะกดคุกที่บันทึกความลับของขั้นปราณแท้จริงซึ่งเหลืออยู่เพียงบางส่วนด้วยกระดาษเคลือบน้ำมันอีกครั้ง แล้วเลื่อนไปวางไว้ด้านข้าง
จากนั้นจึงหันสายตากลับไปยังคัมภีร์ฝ่ามือหมาป่าสวรรค์คำรามจันทร์
เขาตั้งใจจะฝึกขั้นฮว่าจิ้งให้ถึงขีดสุดก่อน แล้วค่อยสำรวจเส้นทางเหนือขั้นฮว่าจิ้ง
“ทุ่มเงิน ฝ่ามือหมาป่าสวรรค์คำรามจันทร์”
หลี่ชิงซานขยับความคิด
หึ่ง!
จิตสำนึกถูกดึงเข้าสู่ห้วงความว่างเปล่าที่กาลเวลาไม่เคลื่อนผ่านในพริบตา
ที่นี่มีเพียงตัวเขาเอง
และกาลเวลาอันไร้สิ้นสุด
การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้น
เพราะมีวิชาขั้นฮว่าจิ้งที่สมบูรณ์คอยชี้แนะ การฝึกฝนครั้งนี้จึงง่ายดายกว่าตอนฝึกขั้นอั้นจิ้งก่อนหน้านี้เสียอีก
ทุกอย่างราบรื่นราวกับผ่าไม้ไผ่!
หนึ่งปี
สิบปี
ห้าสิบปี
หนึ่งร้อยปี
หลี่ชิงซานฝึกแนวทางการออกแรงของฝ่ามือหมาป่าสวรรค์คำรามจันทร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ค่อย ๆ แยกแยะและหยั่งรู้แก่นแท้แห่งวิถียุทธ์ในวิชาขั้นฮว่าจิ้งนี้
จนกระทั่ง
ปีที่ 203!
“ตูม!”
ดวงตาที่หลี่ชิงซานปิดสนิทพลันเบิกขึ้นในห้วงความว่างเปล่า
ทะลวงขั้น!
ขั้นฮว่าจิ้งระดับสอง แปรขนนก!
ในโลกความจริง
ปราณแกร่งสีแดงคล้ำที่เคยปกคลุมร่างหลี่ชิงซานบนเก้าอี้ไท่ซือเพียงบางเบา พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
มันไม่ใช่สิ่งไร้ชีวิตที่บางเฉียบอีกต่อไป
กลับราวกับมีชีวิตขึ้นมา!
ปราณแกร่งแยกตัวเป็นเส้นใยปราณสีแดงคล้ำนับร้อยนับพัน เส้นเล็กจนตาเปล่าแทบมองไม่เห็น ราวกับกำลังสาวเส้นไหมออกจากรังไหม
พวกมันพลิ้วไหว
แปรเปลี่ยนได้หลากหลาย
ราวกับขนนกที่ลอยอยู่ในอากาศ เคลื่อนไหวขึ้นลงรอบกายหลี่ชิงซานในรัศมีสามฉื่อ ตามจังหวะลมหายใจของเขา
ทว่าภายใต้ความพลิ้วไหวนั้น
กลับซ่อนพลังสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งมากพอจะฉีกเหล็กให้ขาด!
นี่คือแปรขนนก!