สามช่วงยาว หนึ่งช่วงสั้น
สูดลมหายใจลงท้อง
หย่อนช่วงล่างลง
แรกเริ่ม ท่วงท่ายังติดขัดยิ่งนัก
กระดูกเก่าอายุ 62 ปี เพิ่งย่อตัวตั้งท่าม้า หัวเข่าก็ส่งเสียงกร๊อบแกร๊บประหนึ่งแบกรับไม่ไหว
กล้ามเนื้อต้นขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
แต่หลี่ชิงซานกัดฟันฝืนยืนหยัด
เพียงขยับความคิด
แสงบนแผงสถานะก็วูบวาบ
ตูม!
ชั่วพริบตาเดียว
ในห้วงจิตของหลี่ชิงซาน คล้ายมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงขึ้นมา
จิตสำนึกถูกฉุดเข้าไปในห้วงมิติอันพิสดารทันที
ที่นั่นไร้ซึ่งกลางวันและกลางคืน
มีเพียงคนตัวเล็กที่มองไม่เห็นใบหน้า กำลังฝึกหลักวัวเหล็กวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า
365 วัน
ไม่ว่าลมฝนก็ไม่เคยหยุด
วสันต์ผ่านพ้น สารทมาเยือน
ท่วงท่าของคนตัวเล็กเปลี่ยนจากติดขัดเป็นชำนาญ จากแข็งทื่อเป็นเป็นธรรมชาติ
ทุกลมหายใจ ทุกครั้งที่กล้ามเนื้อเกร็งแน่น ล้วนฝังลึกลงในวิญญาณของหลี่ชิงซาน
จากนั้น
ผลการฝึกฝนตลอด 365 วันซึ่งไม่เคยขาดตอน พลันแปรเปลี่ยนเป็นพลังที่จับต้องได้ ไหลบ่ากลับเข้าสู่ร่างกายในโลกจริงของหลี่ชิงซาน!
“อึก!”
หลี่ชิงซานครางอู้อี้
พลังสายนี้อ่อนโยนยิ่ง
ประหนึ่งสายน้ำอุ่น ไหลจากกระหม่อมผ่านแขนขาและอวัยวะทั่วร่าง
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน
กล้ามเนื้อต้นขาที่เคยเหี่ยวแฟบเริ่มพองโตขึ้น ราวกับฟองน้ำที่ดูดซับน้ำ
ข้อต่อหัวเข่าที่ปวดระบมคล้ายได้รับน้ำมันหล่อลื่น พลันแข็งแกร่งและเปี่ยมกำลัง
พละกำลังทั่วร่างเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
สิ่งที่ทำให้เขาตื่นตะลึงที่สุดคือ
เมื่อก้มมองหน้าท้องที่เคยหย่อนคล้อยและเต็มไปด้วยจุดด่างแห่งวัย กลับปรากฏเค้าโครงกล้ามท้องสองมัดอย่างเลือนราง!
ความทรงจำของกล้ามเนื้อและการสะสมพลังเลือดลมจากการฝึกฝนอย่างหนักตลอดหนึ่งปี
พลันผลิดอกออกผลอย่างสมบูรณ์ในยามนี้!
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ถอนท่าฝึกหลัก
ผ่อนลมหายใจยาวออกมา
เขาเดินไปยังต้นพุทราเก่าแก่ตรงขอบลาน
ลำต้นหนาเท่าต้นขา เปลือกไม้แข็งราวเหล็ก
หลี่ชิงซานกำหมัดแน่น
โดยไม่ใช้เคล็ดวิชาใด อาศัยเพียงพละกำลังที่เพิ่งได้รับมา เขาชกออกไปอย่างแรง
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น
ต้นพุทราเก่าแก่สั่นไหวอย่างรุนแรง
ใบไม้แห้งบนลำต้นร่วงกราวลงมา ปกคลุมร่างหลี่ชิงซาน
หลี่ชิงซานชักหมัดกลับ มองข้อนิ้วของตน
ถลอกเพียงเล็กน้อย แดงระเรื่อเท่านั้น
บนลำต้นเหลือรอยสีขาวตื้น ๆ ไว้รอยหนึ่ง
“พละกำลังเพิ่มขึ้นไม่มากนัก”
หลี่ชิงซานประเมินในใจเงียบ ๆ
เพิ่มขึ้นราวสองส่วน!
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเพียงหลักวัวเหล็กขั้นพื้นฐานที่สุด อีกทั้งมีพลังฝึกฝนเพียงหนึ่งปี
สำหรับชายชราอายุ 62 ปีที่ใกล้สิ้นอายุขัย การเพิ่มขึ้นสองส่วนก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่พละกำลัง
แต่เป็นความรู้สึก
ยามนี้
หลี่ชิงซานหลับตา ตั้งใจสัมผัสอย่างละเอียด
ภายในร่าง มีกระแสอบอุ่นสายหนึ่งไหลเอื่อย
ประหนึ่งท่อน้ำอุ่นขนาดเท่าเส้นผม เคลื่อนผ่านอวัยวะภายในทั้งห้าและหกอย่างช้า ๆ
ทุกแห่งที่ไหลผ่านล้วนสบายอย่างยิ่ง!
อาการบาดเจ็บเรื้อรังจากการทำงานหนักมาหลายปี ทั้งปวดลมชื้นและข้อต่อบวมระบม ล้วนทุเลาลงอย่างมากภายใต้การหล่อเลี้ยงของกระแสอบอุ่นสายนี้
ยามนี้
ลมสารทพัดมาอีกครั้ง
กวาดฝุ่นทรายบนพื้นให้ลอยขึ้น
ทว่าหลี่ชิงซานยืนอยู่กลางสายลม กลับไม่รู้สึกหนาวเลย!
ไม่เพียงไม่หนาว เขายังรู้สึกสบายอย่างยิ่ง ราวกับแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนท่ามกลางฤดูหนาว
นี่หรือคือพลังฝึกฝนหนึ่งปี?
หลี่ชิงซานลืมตาขึ้น
แววตาขุ่นมัวของชายชราพลันฉายประกายคมกริบชวนให้หวาดหวั่น
พลังฝึกฝนหนึ่งปี ก็ทำให้คนไร้ประโยชน์ชราอย่างเขาเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอก ฟื้นคืนพลังเลือดลมได้
หากว่า…
เป็นยี่สิบปีเล่า?!
หลี่ชิงซานหายใจหอบหนัก แผงอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย!
เขาล้วงเหรียญทองแดงที่เหลืออยู่ทั้งหมดในกระเป๋าออกมา
มีทั้งสิ้น 23 เหรียญ ไม่ขาดไม่เกิน!
เมื่อรวมเหรียญที่หักไปก่อนหน้านี้อีกหนึ่งเหรียญ ก็เท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดที่เหลืออยู่หลังจากซื้อบ้านจากโรงนายหน้าเรียบร้อยแล้ว
“ใช้ทั้งหมด!”
ชั่วพริบตา
ฟ้าดินพลันมืดหม่น
หลี่ชิงซานรู้สึกราวกับมีเสียงกึกก้องรุนแรงดังขึ้นในห้วงจิต
คราวนี้ไม่ใช่สายน้ำอันอ่อนโยนอีกต่อไป
หากเป็นคลื่นหลากที่เขื่อนพัง!
23 ปี!
8,395 วันคืน!
คนผู้หนึ่งฝึกท่าหลักขั้นพื้นฐานที่สุดตลอด 23 ปีเต็ม โดยไม่กินไม่ดื่ม ไม่หลับไม่นอน!
แม้เป็นเหล็กไร้ค่าชิ้นหนึ่ง หากผ่านการตีหลอมซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอด 23 ปี ก็ยังกลายเป็นเหล็กกล้าชั้นเลิศได้!
ความทรงจำของกล้ามเนื้อและพลังเลือดลมอันมหาศาล ดุจสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าสู่ร่างชราของหลี่ชิงซาน
“กร๊อบ ๆ ๆ—”
เสียงกระดูกลั่นต่อเนื่องดังมาจากภายในร่างของหลี่ชิงซาน ชวนให้เสียวฟัน
กระดูกสันหลังที่เคยค่อมงอ ถูกพลังมหาศาลดึงให้เหยียดตรงอย่างฝืนฝืน
กล้ามเนื้อที่เหี่ยวแฟบพองโตและกระชับขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ผิวหนังที่เคยหย่อนคล้อยกลับเปล่งประกายตึงกระชับขึ้นมาอีกครั้ง
กระแสอบอุ่นสายเดิมภายในร่าง
เมื่อได้รับการเติมพลังฝึกฝนตลอด 23 ปี ก็พลันเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!
จากขนาดเท่าเส้นผม ขยายตัวขึ้นฉับพลัน
กลายเป็นขนาดเท่านิ้วชี้!
กระแสอบอุ่นอันใหญ่โตไหลทะยานคำรามอยู่ในเส้นชีพจร ดุจลาวาร้อนชะล้างอวัยวะภายในทั้งห้าของหลี่ชิงซาน
เจ็บปวด!
แต่ก็เปี่ยมสุข!
หลี่ชิงซานกัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
เขาสัมผัสได้ว่าความชราภายในร่างกำลังค่อย ๆ ถูกพลิกย้อน
พลังเลือดลมรุ่งโรจน์ดุจเตาหลอม
หลักวัวเหล็กที่ฝึกฝนมาตลอด 23 ปี ในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังอันแท้จริงและทรงอำนาจไร้ผู้ใดเทียบ!
“ฟู่——”
เวลาผ่านไปนานถึงหนึ่งก้านธูป
หลี่ชิงซานพ่นลมหายใจขุ่นสีเทาดำออกมาอย่างแรง
ลมหายใจขุ่นพุ่งออกไปกลางอากาศ กลับรวมตัวไม่สลาย คล้ายลูกธนูแหลมคม
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ตาขาวขุ่นมัวที่เคยเป็นกลับใสกระจ่าง ประกายในดวงตาถูกเก็บงำไว้ภายใน
เขารู้สึกว่าพละกำลังไร้ขีดจำกัด
ถึงขั้นรู้สึกราวกับจะชกควายป่าให้ระเบิดได้ในหมัดเดียว!
หลี่ชิงซานหันกลับไปมองต้นพุทราเก่าที่หนาเท่าต้นขาอีกครั้ง
สูดลมหายใจเข้าลึก
ขาขวาถีบพื้นไปด้านหลังอย่างแรง
พื้นแผ่นหินเขียวส่งเสียงทึบต่ำ
เอวและสะโพกประสานเป็นหนึ่ง พลังพุ่งจากฝ่าเท้าตรงขึ้นสู่แผ่นหลัง
“ตูม!!!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ทั่วทั้งลานคล้ายสั่นสะเทือนไปพร้อมกัน
ใบไม้แห้งปลิวว่อนเต็มฟ้า
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ชักหมัดกลับ
บนลำต้นพุทราเก่าที่แข็งราวเหล็ก
ปรากฏรอยหมัดลึกถึงสองชุ่นอย่างชัดเจน!
เศษไม้บิดย้อน เปลือกไม้ระเบิดกระจาย
หลี่ชิงซานมองรอยหมัดนั้น พลันสูดลมหายใจด้วยความตื่นตะลึงเสียเอง
นี่คือต้นไม้เก่าแก่ที่เหนียวแข็งอย่างยิ่ง!
หากหมัดนี้ชกใส่ร่างคน
เกรงว่าจะทำให้คนตายคาที่ กระทั่งอวัยวะภายในแหลกเป็นเนื้อเละ!
นี่คือพลังฝึกฝน 24 ปี!
นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของการเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ!
ยามนี้
“เอี๊ยด—”
ประตูไม้ห้องด้านในถูกผลักเปิดออก
หลินชุนเฉาสวมเสื้อคลุมเก่าที่หลี่ชิงซานเคยใส่เมื่อยังหนุ่มเพิ่มอีกตัว ทำให้ร่างนางดูเทอะทะขึ้นกว่าเดิม แต่ในที่สุดก็หยุดสั่นแล้ว
นางเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู
กำลังจะถามหลี่ชิงซานว่าต้องการต้มน้ำทำอาหารหรือไม่
ยังไม่ทันเอ่ยปาก
ร่างทั้งร่างของนางก็แข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับถูกสายฟ้าฟาด
นางเห็นอะไรเข้า?
นางเห็นหลี่ชิงซานค่อย ๆ ชักหมัดกลับ
เห็นต้นไม้เก่าแก่ที่ต้องใช้คนสองคนโอบจึงจะโค่นได้ กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง
และยังเห็นรอยหมัดชวนให้ขวัญผวาบนลำต้น!
ถึงกับชกต้นไม้จนเป็นรอยหมัด!
ต้องมีพละกำลังมากเพียงใดกัน?!
หลินชุนเฉากลืนน้ำลาย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา
ในค่ายผู้ลี้ภัย นางเคยเห็นชายฉกรรจ์แย่งหมั่นโถวครึ่งลูกจนเลือดตกยางออก ทั้งยังเคยเห็นผู้คุมดุร้ายถือแส้เฆี่ยนตีผู้คน
แต่นางสาบานได้เลยว่า ต่อให้คนเหล่านั้นรวมกัน ก็ยังชกหมัดอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ไม่ได้!
ชายชราคนนี้เป็นยอดฝีมือยุทธ์ที่ซ่อนตัวอยู่หรือ?!
หลินชุนเฉาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง มองไปยังหลี่ชิงซาน
เพียงมองครานี้ นางก็ยิ่งประหลาดใจ!
เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนพบหลี่ชิงซานที่โรงนายหน้า
เขายังเป็นชายชราที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตาย ใกล้หมดอายุขัย
ผิวหนังเหี่ยวแฟบ ดวงตาขุ่นมัว แผ่นหลังค่อมงอ
แต่ตอนนี้
หลี่ชิงซานที่ยืนอยู่ในลานกลับเหยียดหลังตรงดุจทวนเก่าแก่
ใบหน้าเปล่งปลั่ง พลังเลือดลมเต็มเปี่ยม
ริ้วรอยบนใบหน้าคล้ายคลี่คลายลง ร่างทั้งร่างดูอ่อนเยาว์ลงหลายปีอย่างน่าเหลือเชื่อ!
สิ่งสำคัญที่สุดคือ
แม้อยู่ห่างไกล
หลินชุนเฉาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากร่างหลี่ชิงซาน
ท่ามกลางลมสารทอันหนาวเหน็บ
หลี่ชิงซานยืนอยู่ตรงนั้น ไอร้อนจากร่างคล้ายบิดเบือนอากาศรอบข้าง
ราวกับเตาหลอมขนาดใหญ่ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิง!
อบอุ่น
ทรงอำนาจ
แฝงความรู้สึกปลอดภัยที่ยากจะต้านทาน ทำให้หลินชุนเฉาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว