เงียบงันไป
เนิ่นนาน
ภายในลานบ้านมีเพียงเสียงสะอื้นกลั้นไว้ของหลินชุนเฉา
ลูกงั้นหรือ?
แววตาของหลี่ชิงซานพลันซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
เมื่อยังหนุ่ม เพิ่งมาถึงเมืองผิงหยางเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว ใครบ้างไม่อยากแต่งภรรยา มีลูกชายอ้วนจ้ำม่ำสักคน ให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าอย่างอบอุ่น?
แต่ความจริงช่างโหดร้าย
เขาเป็นเพียงกรรมกรแบกหามอยู่ที่ท่าเรือ
ทำงานหนักแทบตาย เงินที่เก็บได้ตลอดทั้งปีมีเพียงพอให้ตนไม่อดตายอย่างทุลักทุเลเท่านั้น
แต่งภรรยาหรือ?
จะเอาอะไรเลี้ยงนาง?
มีลูกหรือ?
ให้เกิดมาทำไม? ให้ตามเขาไปอยู่ในกระท่อมมุงจาก กินข้าวหยาบ แล้วโตขึ้นไปแบกหามที่ท่าเรือเหมือนเขา ปล่อยให้คนอื่นตะคอกใช้ตามใจชอบอย่างนั้นหรือ?
ดังนั้น
ในเวลานั้น หลี่ชิงซานจึงตัดใจเด็ดขาด
ชาตินี้จะไม่แต่งภรรยา
เขายอมไร้ทายาท ดีกว่าปล่อยให้สายเลือดของตนต้องมาเผชิญทุกข์ในโลกที่กลืนกินผู้คนแห่งนี้
แต่ตอนนี้...
หลี่ชิงซานสัมผัสได้ถึงปราณเลือดที่พลุ่งพล่านดุจมหาสมุทรในร่าง สัมผัสถึงพละกำลังน่าสะพรึงกลัวที่สามารถชกต้นไม้จนหักได้ด้วยหมัดเดียว
ทั้งยังมีแผงหน้าต่างสีฟ้าอ่อนที่เรียกออกมาได้ทุกเมื่ออยู่ในห้วงความคิด
[หนึ่งเหรียญทองแดงแลกพลังบำเพ็ญหนึ่งปี]
ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อมีระบบ เขาก็ไม่ใช่กรรมกรที่ใครจะเชือดเฉือนได้ตามใจอีกต่อไป
พลังบำเพ็ญยี่สิบสี่ปีเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ขอเพียงมีเงิน เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัด!
กลับคืนสู่วัยหนุ่มได้! บรรลุเป็นเซียน สถาปนาตนเป็นบรรพชนได้!
ความยากจนในตอนนี้เป็นเพียงชั่วคราว
ในอนาคต เขาจะมีความสามารถปกป้องหญิงคนหนึ่งและเลี้ยงดูลูกสักคนในยุคกลียุคนี้