หนึ่งพันปี
หนึ่งหมื่นปี
หนึ่งแสนปี!
กาลเวลาอันยาวไกลซัดสาดใส่หลี่ชิงซานอย่างไร้ปรานี
ปีที่หนึ่งแสน
จู่ ๆ โลหิตในกายเขาก็ปรากฏประกายสีทองจาง ๆ!
ทันทีที่ประกายสีทองนี้ปรากฏ
พลังของหัวหมาป่าที่ก่อร่างจากปราณแกร่งก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวอย่างน่าตกตะลึง!
กาลเวลาล่วงเลยไปอย่างเงียบงัน
ปีที่ห้าแสน
ภายในห้วงอากาศว่างเปล่า หลี่ชิงซานหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนซัดฝ่ามือออกไปอย่างฉับพลัน!
ครืน!
หัวหมาป่าขนาดมหึมาสูงถึงหนึ่งพันจั้ง สีแดงคล้ำสลับประกายทองคำคำรามพุ่งออกมา!
เงาร่างมหึมาสูงกว่าสามพันฉื่อ ประหนึ่งขุนเขาโบราณที่บดบังฟ้าดิน แผ่พลังทำลายล้างสรรพสิ่งออกมาจนมิติว่างเปล่าแหลกสลาย
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา
“ตูม!”
หัวหมาป่าสูงพันจั้งยังพุ่งไปได้ไม่ไกล ก็พลันพังทลายกลางอากาศ กลายเป็นกระแสปั่นป่วนบ้าคลั่งกระจายไปทั่ว!
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลดฝ่ามือลง คิ้วขมวดเข้าหากัน
ไม่ใช่ว่าพลังของเขาถึงขีดจำกัดแล้ว
แต่เป็นเพราะวิชาฝ่ามือหมาป่าสวรรค์คำรามจันทร์มาถึงทางตัน
แนวทางการออกแรงของวิชาฝ่ามือเดิมเปรียบเสมือนร่องดินเปราะบาง ไม่อาจควบคุมหรือรองรับปราณโลหิตแกร่งสีทองอันบ้าคลั่งสุดขีดนี้ได้อีกต่อไป
“วิชานี้อ่อนแอเกินไป”
หลี่ชิงซานหยุดลง
ในเมื่อแนวทางของกระบวนท่าที่มีอยู่ในโลกไม่อาจรองรับพลังของเขาในยามนี้ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนยึดติดกับ “รูปแบบ” ภายนอกอีก
“ฝึกปราณแกร่งต่อไป”
หลี่ชิงซานหลับตาลง สลัดเทคนิคออกแรงอันซับซ้อนเหล่านั้นทิ้ง แล้วจดจ่อสมาธิทั้งหมดไปกับปราณโลหิตแกร่งสีทองอันบ้าคลั่งในกาย
หลอมรวมปราณแกร่งกับโลหิตให้ถึงขีดสุด!
หนึ่งล้านปี
สิบล้านปี
หนึ่งร้อยล้านปี!
หนึ่งร้อยยี่สิบล้านปี!
ตูม!
ภายในห้วงอากาศว่างเปล่าคล้ายมีเสียงกึกก้องดังกัมปนาท ประหนึ่งเสียงเปิดฟ้าผ่าปฐพี