ลานประลองยุทธ์
สายลมหยุดพัด
เซียวอู๋จี๋วางท่าทีได้เหมาะสมยิ่ง
หลี่ชิงซานมองเขาแล้วพยักหน้าเล็กน้อย
“อิ่นหยวนไม่ใส่ใจชื่อเสียงจอมปลอม”
“แต่บันทึกลงในสำนวนไว้ก็ดี จะได้ลดปัญหาที่ไม่จำเป็นในภายหลัง”
น้ำเสียงราบเรียบ
เซียวอู๋จี๋ยืดตัวขึ้น
บรรยากาศระหว่างทั้งสองผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
สายตาของหลี่ชิงซานเลื่อนไปหยุดที่กล่องไม้จื่อถานในมือเซียวอู๋จี๋อย่างเป็นธรรมชาติ
ภายในนั้น
บรรจุธนูยักษ์สีทองหม่นเอาไว้
“ธนูของเจ้าไม่ธรรมดา”
หลี่ชิงซานเอ่ยขึ้น
เขามองเซียวอู๋จี๋
“วิชาธนูเมื่อครู่ก็น่าสนใจอยู่บ้าง”
“ข้าขอดูสักหน่อยได้หรือไม่?”
“อยากเรียนรู้ดู”
เซียวอู๋จี๋ได้ยินแล้วเบิกตากว้างเล็กน้อย
อยากเรียนหรือ?
เขามองชายชราแห้งผอมผู้ลึกล้ำยากหยั่งถึงตรงหน้า
ความประหลาดใจผุดขึ้นในใจ
ผู้อาวุโสแห่งอิ่นหยวนมีพลังเหนือล้ำฟ้า ร่างกายแข็งแกร่งจนบดขยี้ผู้ฝึกตนขั้นหยวนแท้จริงได้ กระทั่งยังครอบครองพลังแห่งมิติอันพิสดาร
ตัวตนเช่นนี้กลับอยากเรียนวิชาธนูของตนหรือ?
ต้องรู้ก่อนว่า
เคล็ดดาวร่วงเก้าภัยพิบัตินี้ แม้ดูทรงพลังมหาศาล ทั้งยังติดตามร่องรอยพลังได้
แต่
นั่นเป็นเพราะตัวเขา!
เป็นเพราะตั้งแต่เริ่มฝึกยุทธ์ เขาก็แบกธนูคันนี้ไว้บนหลัง!
ตั้งแต่ขั้นหมิงจิ้ง ไปจนถึงขั้นฮว่าจิ้ง แล้วก้าวสู่ขั้นปราณแท้จริง สุดท้ายจึงควบแน่นปราณอำมหิตแท้จริง
สั่งสมมานานกว่าร้อยปี
หล่อเลี้ยงมานานกว่าร้อยปี
จึงเกิดผลลัพธ์ที่ประสานใจเป็นหนึ่ง ชี้ไปที่ใดก็ยิงถูกที่นั่นเช่นทุกวันนี้
ส่วนเจ้าน่ะหรือ?
เซียวอู๋จี๋ไม่ได้ดูแคลนหลี่ชิงซาน
เขายอมรับว่าผู้อาวุโสตรงหน้าไร้เทียมทานด้านร่างกาย อีกทั้งคงมีพรสวรรค์ในการหยั่งรู้สูงส่งยิ่ง