ชะงักงันไปทั้งร่าง
เขามองหลี่ชิงซานที่อยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งฉื่อ มือทั้งสองยังคงไพล่หลัง ชายเสื้อไม่แม้แต่จะยับแม้แต่น้อย
ทั้งร่างของเขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!
เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?
ในใจเซียวอู๋จี๋ปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ถาโถม
เขากล้าสาบานว่า ลูกธนูที่ตนยิงออกไปเมื่อครู่นี้ได้ตรึงกลิ่นอายของอีกฝ่ายไว้แน่นอนแล้ว!
ต่อให้เป็นบรรพชนขั้นปราณอำมหิตแท้จริงเช่นเดียวกัน เมื่อถูกพลังชักนำกลิ่นอายเช่นนี้ ก็ยังมีเพียงต้องเลือกปะทะตรง ๆ หรือใช้ปราณอำมหิตแท้จริงฝืนสลายแรงชักนำเท่านั้น
ไม่มีทางหลบด้วยวิชาตัวเบาได้เด็ดขาด!
แต่...
ชายชราคนนี้กลับหลบได้จริง ๆ
แถมยังเคลื่อนย้ายไปด้านข้างกลางอากาศ!
ไร้แรงต้านอากาศแม้แต่น้อย ไม่มีความเคลื่อนไหวของปราณแท้จริงใด ๆ ทั้งสิ้น!
นี่คือวิชาอันใดกัน?!
พลังแห่งมิติ?!
หรือเป็นวิชาหลบหนีโบราณที่สาบสูญไปแล้วบางอย่าง?!
เซียวอู๋จี๋สูดหายใจลึก ข่มความตื่นตะลึงในใจเอาไว้
แววระแวดระวังและการยั้งมือที่มีอยู่เดิมในดวงตาลึกล้ำของเขาพลันมลายหายไปจนสิ้น
แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
คนผู้นี้ร้ายกาจไม่น้อย!
ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญที่เปราะบางอะไรเลย
ความกังวลเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาเมื่อครู่นี้ช่างเกินจำเป็นจริง ๆ
“ท่านมีฝีมือยอดเยี่ยมนัก”
เซียวอู๋จี๋เอ่ยเสียงขรึม น้ำเสียงแฝงความเคารพขึ้นมาเล็กน้อย
“แต่”
“เคล็ดดาวร่วงเก้าภัยพิบัติของข้าเฒ่า ยังมีความแปรเปลี่ยนมากกว่านี้”
เขายืดกายขึ้นตรง
เม็ดโอสถยุทธ์ปราณอำมหิตแท้จริงในร่างเริ่มหมุนวนอย่างรุนแรง
“ท่าน โปรดระวัง!”