เมื่อกู้เป่ยเซิงเห็นภาพตรงหน้า ก็จ้องมองอยู่นานอย่างไม่อยากเชื่อ สุดท้ายจึงได้ข้อสรุปว่าลู่จิ่นหลีเก่งจริง ๆ แม้แต่เห็ดที่เก็บมาก็ยังไม่เหมือนใคร
หลังคลายกังวลแล้ว กู้เป่ยเซิงก็เริ่มอิจฉาขึ้นมา พอเส้นประสาทที่ขึงตึงในร่างผ่อนคลายลง ตอนนี้ในหัวเขาก็เหลือเพียงกลิ่นหอมที่ทำให้กระสับกระส่ายจนแทบจะเกาหัว
คิดได้ดังนั้น กู้เป่ยเซิงก็เปิดเน็ตดวงดาว อยากลองดูว่ามีเห็ดชนิดนั้นขายอยู่บนนั้นไหม แต่สิ่งที่เห็นกลับมีแต่โพสต์จากคนที่อยากซื้อเหมือนเขา
ทางด้านลู่จิ่นหลีบนดาวสุ่ยหลาน หลังจากกินจนอิ่มก็เดินย่อยอาหารแถว ๆ นั้น แต่ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอของดีเข้าอีกแล้ว
แถวนี้ไม่ได้อยู่ใกล้ป่าไผ่มากนัก เธอจึงไม่คิดว่าจะมีเห็ดเยื่อไผ่ขึ้นอยู่ด้วย
ลู่จิ่นหลีมองไข่เห็ดเยื่อไผ่ที่เพิ่งโผล่พ้นดิน ก่อนหาถุงมือมาสวมแล้วเริ่มลอกเปลือกสีดำออก
กู้เป่ยเหยียนเห็นแล้วก็หยิบตะกร้ามาช่วยทำตาม พอฟ้ามืด พวกเขาก็เก็บเห็ดเยื่อไผ่ในบริเวณเล็ก ๆ แห่งนี้จนหมด
ลู่จิ่นหลีมองเห็ดเยื่อไผ่ที่มีอยู่เพียงตะกร้าเล็ก ๆ แล้วรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ของแบบนี้เอาไปตุ๋นซุปไก่อร่อยที่สุดเลย
“พี่อาหลี เอานี่ครับ” กู้เป่ยเหยียนยื่นเห็ดเยื่อไผ่ในมือให้ลู่จิ่นหลี
“เธอเป็นคนเก็บเองนะ” ลู่จิ่นหลีมองกู้เป่ยเหยียน บนดาวสุ่ยหลานไม่ใช่ว่าถือกันเป็นธรรมเนียมหรอกหรือว่าใครเก็บได้ก็เป็นของคนนั้น
“ให้พี่อาหลีแล้วถึงจะกลายเป็นของอร่อยได้นี่ครับ” กู้เป่ยเหยียนรู้ดีว่าจะทำให้ของมีประโยชน์คุ้มค่าที่สุดได้ยังไง