“ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ ทำไมถึงดูถูกฝีมือทำอาหารของฉันล่ะ” เหยาหนานเห็นลู่จิ่นหลีไม่สนใจ ก็พุ่งเข้าไปหาทันทีราวกับไม่ต้องตั้งตัว
แต่เธอกะน้ำหนักไม่ถูก ออกแรงมากเกินไป จึงโถมเข้าไปในอ้อมแขนของลู่จิ่นหลี ใบหน้าซุกเข้ากับอกของอีกฝ่ายเต็ม ๆ
เหยาหนานที่เมื่อครู่ยังโกรธอยู่ พอเจอเหตุการณ์กะทันหันแบบนี้ก็ถึงกับมึนงง มือที่โอบเอวลู่จิ่นหลีไว้โดยไม่รู้ตัวก็ยังไม่ยอมปล่อย
“นุ่มจังเลย~” ตอนนี้เหยาหนานลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ตั้งใจจะทำอะไร แถมยังซุกอยู่ในอ้อมแขนลู่จิ่นหลีแล้วถูไถเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว
ลู่จิ่นหลีก็มึนงงไม่แพ้กัน เธอมองเหยาหนานในอ้อมแขน ยื่นมือจะผลักออก แต่กลับพบว่าตัวเองออกแรงไม่พอ
ลู่จิ่นหลีที่ถูกชนจนเจ็บอยู่แล้ว พอเหยาหนานยังถูไถอกของเธออีก ก็ยิ่งเจ็บหนักกว่าเดิม
“ปล่อยฉันได้ไหม?” ลู่จิ่นหลีพยายามผลักอยู่หลายครั้ง แต่ก็พบว่าผลักเหยาหนานไม่ออก สุดท้ายจึงยอมแพ้
“ขอโทษ!” พอได้ยินเสียงลู่จิ่นหลี เหยาหนานก็ผละหนีไปทันที แล้วหลบอยู่หลังซูหนิงเข่อกับเหมาหยีผิง
“แค่ก หนานหนานไม่ได้ตั้งใจหรอก” ซูหนิงเข่อเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง นิสัยที่ชอบพุ่งเข้าใส่ของเหยาหนานนี่นะ ถ้าไม่โถมเข้าหาอกผู้หญิงก็ไม่มีปัญหาแล้วแท้ ๆ
“แค่ก ไม่เป็นไร” ลู่จิ่นหลีหันหลัง สูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง พยายามบรรเทาความเจ็บ
เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้ แต่ตอนกินยีนบำบัดที่ศูนย์บำบัด มันกลับโตขึ้นเป็นสองเท่าในทันที จนได้ขนาดในฝันที่เธอเฝ้าปรารถนามานาน