ถึงลู่จิ่นหลีจะไม่ได้พูดอะไร แต่กู้เป่ยเหยียนก็ไม่ต้องกังวลมากมายเหมือนก่อนแล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ จวงเสี่ยวเยี่ยน ตอนนี้มือนายเหมือนเท้าหมูเลย” พอกู้เป่ยเหยียนพูดจบก็รู้สึกเสียใจทันที จะเอาเท้าหมูมาเปรียบได้ยังไงกัน
พี่อาหลีบอกว่าเอาเท้าหมูไปต้มแล้วอร่อยมาก แต่มือของจวงเสี่ยวเยี่ยนดูสกปรกชัด ๆ จะเอาไปเทียบกับเท้าหมูได้ยังไง
จวงเสี่ยวเยี่ยนถูกคำพูดของกู้เป่ยเหยียนยั่วโมโห กล้าเอาของสกปรกอย่างเท้าหมูมาเปรียบกับมือเขาได้ยังไง รอให้มือหายก่อนเถอะ แล้วค่อยคิดบัญชีกับอีกฝ่าย
โชคดีที่จวงเสี่ยวเยี่ยนไม่ได้ยินความคิดในใจของกู้เป่ยเหยียน ไม่อย่างนั้นคงยิ่งโมโหกว่าเดิม เพราะมือของเขายังสู้เท้าหมูไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลู่จิ่นหลีมองมือของจวงเสี่ยวเยี่ยน ตอนแรกยังดูไม่ออก แต่ตอนนี้มันบวมขึ้นมาแล้ว แถมดูเหมือนจะลามไปถึงแขนด้วย
เห็นแบบนั้น ลู่จิ่นหลีก็ยิ่งกลัว แมลงบนดาวสุ่ยหลานตัวนี้มีพิษร้ายขนาดนี้เชียว
จวงเสี่ยวเยี่ยนกับฉีคังใช้เครื่องรักษาไม่หยุด อาการบวมแดงที่ลามไปถึงต้นแขนก็หยุดลง
ตอนนี้แขนขวาของจวงเสี่ยวเยี่ยนกับฉีคังบวมจนกลายเป็นสีชมพูกุหลาบ เสื้อที่ต้นแขนถูกตัดออก เพราะบวมจนสวมไม่ได้
โจวจืออี้เห็นอย่างนั้นก็หันไปมองต้นมะเดื่อที่ทั้งสองคนเพิ่งแตะต้อง แล้วตกใจจนหลบไปอยู่ข้างหลังลู่จิ่นหลี
น่ากลัวจัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้
พอเห็นว่าอาการที่มือเริ่มคงที่ จวงเสี่ยวเยี่ยนก็เลิกสนใจ เขาเห็นต้นมะเดื่อแล้วโมโหจนเดินเข้าไปเตะทีหนึ่ง แมลงที่อยู่ข้างในผลมะเดื่อจึงกระเด็นออกมาหมด