ที่เฉินเจี้ยนเฉียงยอมเลี้ยงข้าวคุณลุงสาม ก็เพราะเล็งเห็นข้อนี้แหละ อีกอย่าง ในหมู่บ้านใหญ่ จะแบกทุกอย่างไว้คนเดียวไม่ได้ ดึงพวกหนึ่งมาเป็นพวก แล้วกระทืบอีกพวกหนึ่ง ถึงจะเป็นทางที่ถูก
ยังไงก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไร ไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรด้วย ทำไปตามน้ำน่ะ
คุยไปคุยมา เฉินเจี้ยนเฉียงก็ล้วงซองต้าจงหัวออกมาจากกระเป๋า
นี่ไม่ใช่แบบไม่มีก้นกรองนะ แต่เป็นบุหรี่ชนิดเดียวในตลาดบ้านเมืองตอนนี้ที่มีก้นกรอง
ชาติก่อนเฉินเจี้ยนเฉียงก็เป็นสิงห์อมควันตัวยง ชาตินี้เกิดใหม่ สองปีมานี้ก็กลับมาดูดอีกแล้ว ปากจัดมาก สูบได้แต่แบบมีก้นกรองนี่แหละ
ต้าจงหัวซองละเจ็ดเหมาห้าสิบ ต้องใช้คูปองด้วย ตอนอยู่มหาวิทยาลัยฮาร์บิน เขาหาใครเปลี่ยนคูปองบุหรี่บ่อย ๆ
ปัญหาคือ บุหรี่นี่สูบหนึ่งซองก็หมดไปหนึ่งซอง ไม่มีคูปองต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้ เพราะงั้นเฉินเจี้ยนเฉียงจึงสูบประหยัดหน่อย ไม่อยากเปลือง
คุณลุงสามพอเห็นซองต้าจงหัวนั่น ตาเป็นประกายเลย "นี่มันของหายากเลยนะ ต้าจงหัวเนี่ย! ผมเคยเห็นอยู่หนเดียว แบบมีก้นกรอง ไม่รู้รสชาติเป็นไง ได้ยินว่าดีมาก"
เขาเลียปากแล้วเริ่มคิดเลขอีก "ซองละเจ็ดเหมาห้าสิบ ซื้อหมูมันดี ๆ ได้เป็นชั่งยังมีเงินทอน ถ้าเปลี่ยนเป็นธัญพืชหยาบ ซื้อได้เจ็ดชั่ง บุหรี่หนึ่งมวนตกมวนละสามเฟินหก สูบมวนนึงเกือบเท่ากินผักกาดขาวไปครึ่งหัว..."
คุณป้าสามชอบบ่นเป็นต่อยหอย คุณลุงสามก็ไม่แพ้ เทียบกันแล้ว เขานับราคาออกมาได้เป็นสิบแบบ
เฉินเจี้ยนเฉียงทำเป็นไม่ได้ยิน ในใจรู้ดีอยู่แล้ว เขาล้วงไฟแช็กน้ำมันก๊าดทำมือออกมาจากกระเป๋า จุดบุหรี่ หรี่ตาดูดหนึ่งฟอด
เหยียนปู้คุ่ยพอเห็นไฟแช็กรูปทรงซิปโป้รุ่นนั้น ลูกกะตาแทบจะติดหนึบ ยุคนี้ใครเคยเห็นของแบบนี้ ใคร ๆ ก็ใช้ไม้ขีดจุดบุหรี่
คุณลุงสามก็จุดให้ตัวเองหนึ่งมวน สูดแรง ๆ เฮือกหนึ่ง หรี่ตาดูเคลิบเคลิ้ม
เฉินเจี้ยนเฉียงรู้แก่ใจดี ตาเฒ่านี่สูบไม่เป็นหรอก แค่อวดทำท่า แต่ที่สูบก็เพราะบุหรี่มวนนี้มันค่าแค่สามเฟินหกหลี
เดี๋ยวนี้บุหรี่ถูกที่สุด ซองนึงไม่ถึงเหมาหนึ่งด้วยซ้ำ สองมวนก็เท่ากับทั้งซองแล้ว สูบบุหรี่เปลืองเงินแถมไม่อยู่ท้อง เหยียนปู้คุ่ยไม่เคยสูบหรอก แต่ของฟรีได้มาก็เอา