ส่วนพื้นที่ส่วนตัวที่ระบบให้มานั้น 1,000 ลูกบาศก์เมตร ก็ไม่เล็กเลย
แค่คิดในใจ ก็สัมผัสถึงมันได้ จะเอาของเข้าหรือออกก็แค่ใช้ความคิดเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในรัศมีที่กำหนด แม้ไม่ยื่นมือไปแตะ ก็สามารถเก็บของเข้ากล่องมิติจากระยะไกล หรือเอาของจากกล่องมิติมาวางใกล้ตัวได้ด้วย
เฉินเจี้ยนเฉียงเคยลองเก็บก้อนหินเล็ก ๆ ข้างทางดู ก้อนหนึ่งที่ไม่สะดุดตา ระยะหวังผลอยู่ที่ราว 10 เมตร แต่ต้องไม่มีสิ่งกีดขวางระหว่างกลาง
ริมถนน ห่างออกไป 8 เมตร มีก้อนกรวดก้อนหนึ่งที่ดูไม่ออกว่าหายวับไปชั่วขณะ แล้วก็โผล่กลับมาอย่างเงียบเชียบ
เฉินเจี้ยนเฉียงยัดตั๋วและเศษเงินที่พกอยู่ในกระเป๋าเข้าไปในกล่องมิติจนหมดในคราวเดียว
มิติกว้างแค่ไหน? ก็ประมาณตึกสามชั้นหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่งที่กินพื้นที่ราวร้อยกว่าตารางเมตร รูปทรงภายในยังปรับเปลี่ยนได้ตามใจคิด เขาบีบให้มันสูงหนึ่งเมตร กว้างหนึ่งเมตร แต่ยืดยาวได้ถึงหนึ่งกิโลเมตร การออกแบบนี้ช่างใส่ใจ ทำให้ทุกตารางนิ้วเกิดประโยชน์สูงสุด
ลองใช้ดูง่าย ๆ เสร็จแล้ว เฉินเจี้ยนเฉียงก็ก้าวเท้าเดินไปทางร้านสหกรณ์
เข้าไปซื้อถ่านอัดก้อนก่อน แล้วหยิบคูปองข้าวสารมาตวงข้าวสาร 20 ชั่ง ซื้อเนื้อหมูกับผักติดไม้ติดมือไปด้วย ในกระเป๋ายังเหลือคูปองผลไม้อีกสองสามใบ เขาก็ไม่เก็บไว้ ใช้จนหมดในรวดเดียว
ในยุคนี้ ซื้อของต้องมีตั๋ว แต่ราคาไม่ได้แพงอะไร ว่ากันตามจริง แพงหรือไม่แพงก็ขึ้นกับว่าจะเทียบกับใคร เมื่อเทียบกับเงินเดือนของเฉินเจี้ยนเฉียง ค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
เนื้อหมูชั่งละ 70 เฟิน ข้าวสารดี ๆ 23 เฟิน แป้งสาลีขาว 18 เฟิน ธัญพืชหยาบชั่งละ 10 เฟิน ผักส่วนใหญ่ราคาแกว่งอยู่ระหว่าง 2 เฟินถึง 20 เฟิน ผลไม้ล่ะก็ แม้แต่ชนิดแพงก็เกินชั่งละ 1 หยวนไปไม่ได้ ชนิดถูกแค่ 5 เฟินเท่านั้น
ของในร้านสหกรณ์เรียงรายเต็มตู้ ไม่แพ้ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ ๆ ในยุคปัจจุบันเลย ทั้งของกินของใช้ของสวมใส่ ตั้งแต่ของชิ้นใหญ่อย่างพัดลม จักรยาน จักรเย็บผ้า ไปจนถึงผ้าผู้งเสื้อผ้า จะเอาอะไรก็หาได้แทบทุกอย่าง