เลขาหวังนำซองเอกสารลับมาแล้ว จัดเก็บแบบแปลนทีละแผ่น และยัดทั้งหมดใส่กล่องเหล็กที่ล็อกกุญแจได้ "พอดีเลย ผมตั้งใจจะนำพัดลมเพดานนี้ไปกระทรวงอุตสาหกรรมอยู่แล้ว เมื่อกี้ทดสอบไป ผลลัพธ์ดีมาก ไม่แพ้ของนำเข้าเลย"
ผู้อำนวยการหวังไม่ได้ถามว่าแบบแปลนที่เพิ่งเก็บไปคืออะไร กลับยกนิ้วโป้งให้เฉินเจี้ยนเฉียง ชมว่าเขาออกแบบพัดลมเพดานได้ดี
พัดลมเพดานทำมาเพียงห้าตัว นำไปทดสอบสามตัว ส่งมาที่เฉินเจี้ยนเฉียงหนึ่งตัว เหลืออีกตัวผู้อำนวยการหวังจะนำไปกระทรวงอุตสาหกรรมด้วยตัวเอง
ตอนนี้ผู้อำนวยการหวังก้มดูนาฬิกา สามโมงครึ่งแล้ว จึงกล่าวว่า "งั้นผมออกเดินทางเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องนัดเวลาท่านผู้นำให้ยุ่งยาก"
เฉินเจี้ยนเฉียงพยักหน้า "เดินทางปลอดภัยนะครับ"
ผู้อำนวยการหวังเองก็รู้ว่าแบบแปลนไม่ธรรมดาแน่ หลังจากรับกล่องเหล็กที่ล็อกแล้ว ก็กำแน่นเป็นพิเศษโดยไม่รู้ตัว
ออกจากแผนกเทคนิคแล้ว ผู้อำนวยการหวังเรียกคนจากแผนกรักษาความปลอดภัยมาสองนาย ให้ติดปืนแล้วตามรถเขาไปยังกระทรวงอุตสาหกรรม
นอกจากนี้ เขายังให้แผนกรักษาความปลอดภัยหยิบกุญแจมือคู่หนึ่งมา ล็อกข้อมือตัวเองข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างล็อกเข้ากับกล่องโดยตรง
ส่วนเรื่องของผู้อำนวยการหวังทางนั้น เฉินเจี้ยนเฉียงก็ไม่สนใจอีก
เขาเดินไปข้างพัดลมเพดาน ตรวจดูฝีมือการผลิต กล่าวอย่างพอใจว่า "ฝีมือดี หาที่ทดสอบด้วยกันสักหน่อย"
"หัวหน้า พื้นที่ทำงานของแผนกเทคนิคได้ไหมครับ ตรงนั้นมีตะขออยู่แล้ว ติดตั้งก็ใช้ได้เลย"
เลขาหวังกล่าวต่อ "แล้วก็เครื่องพันขดลวด วิศวกรจางแห่งแผนกเทคนิคกำลังพาคนประกอบอยู่ อีกครึ่งชั่วโมงน่าจะเสร็จครับ"
"ได้ ติดตั้งที่พื้นที่ทำงานก็แล้วกัน" เฉินเจี้ยนเฉียงยืดเส้นยืดสาย
วาดรูปติดต่อกันสามชั่วโมง ใช้กระดาษไปยี่สิบกว่าแผ่น ตอนนี้เขาก็เมื่อยล้าเหมือนกัน
เลขาหวังเห็นดังนั้น ก็หันตัวเข้าสำนักงาน พับเตียงผ้าใบออก ปูผ้าปูที่นอนกับหมอนให้เรียบร้อย กล่าวว่า "หัวหน้า ท่านนอนพักสักครู่ก่อนเถอะครับ เสร็จแล้วผมจะมาเรียก"
เฉินเจี้ยนเฉียงไม่เกรงใจ รอให้เลขาหวังออกไป ก็ล้มตัวลงบนเตียงผ้าใบ
พัดลมเหนือศีรษะหมุนเอื่อยๆ อากาศยังไม่ร้อน ถือว่าพอได้อยู่
เฉินเจี้ยนเฉียงไม่ได้ตั้งใจจะนอน