ในห้องส่วนตัวมีคนไม่มาก มีแค่เฉินเจี้ยนเฉียง, ผู้อำนวยการหวัง, เลขาธิการจาง, รองผู้อำนวยการหยาง และหลี่เต๋อหวย รวมห้าคน ห้าคนนี้ก็คือบุคคลระดับสูงสุดของโรงงาน
ผู้อำนวยการหวังก้นแทบไม่ทันแตะเก้าอี้ก็พูดออกมาแล้ว "วิศวกรเฉิน ต่อไปนี้เครื่องจักรในโรงงานก็ฝากความหวังไว้ที่คุณหมดแล้วนะ"
เฉินเจี้ยนเฉียงพยักหน้าให้ทุกคน "ผู้อำนวยการอย่าพูดแบบนั้น นี่เป็นหน้าที่ของผม แต่พูดตามตรง อุปกรณ์ในโรงงานหลายอย่างเก่ามากแล้ว เดิมก็เป็นของมือสองที่หมีขนดกปลดระวางมา ไม่รู้ว่าใช้มาแล้วกี่ปีในบ้านเขา"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "อีกส่วนหนึ่งก็คือของเก่าที่พวกหมีขนดกไปกวาดต้อนมาจากอุตสาหกรรมแมนจูเรียตอนนั้น เครื่องจักรที่ผลิตโดยไก่รองเท้าไม้กับของเก่าจากโรงงานเฟิ่งเทียน ของเก่าเหล่านี้ตามไม่ทันแล้ว ต่อให้ดูแลดีแค่ไหน พวกที่ค่อนข้างใหม่หน่อยก็ใกล้ถึงขั้นจะต้องโละทิ้งแล้ว เพราะฉะนั้น เราก็ยังต้องหาทางเอาเครื่องจักรที่ล้ำสมัยกว่านี้มา ไม่งั้นจะทำให้ใหญ่ให้แข็งแกร่ง คงยาก"
หลี่เต๋อหวยผลักประตูเข้ามาพอดี ได้ยินสี่คำ "ทำให้ใหญ่ให้แข็งแกร่ง" ตาก็สว่างขึ้นทันที
ในใจเขารู้สึกตุ๊บ รู้ทันทีเลย—เฉินเจี้ยนเฉียงคนนี้เป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน ถ้าได้เกาะรถของเขา นั่นก็คือโชคดีที่สุดของตัวเอง
เฉินเจี้ยนเฉียงเพิ่งพูดจบ ใบหน้าคนในห้องส่วนตัวก็ยับเยินไปหมด
รองผู้อำนวยการหยางถอนหายใจ รับคำต่อ "วิศวกรเฉิน คุณก็รู้ ว่าตอนนี้เราใช้ได้ก็มีแค่ของพังพินาศพวกนี้ ฝั่งตะวันตกก็กักกันแน่นหนา หมีขนดกก็ไว้ใจไม่ได้ อุปกรณ์ระดับสูง แม่นยำ ล้ำสมัย จับต้องไม่ได้เลย พูดตรง ๆ ก็เหมือนกับชีวิตชาวบ้าน เสื้อผ้าขาดก็ซ่อมไปซ่อมมา พอใช้ได้ก็ใช้ไปก่อน"