แต่ฝีมือของฉินหวยหรูไม่ธรรมดา โดนเฉินเจี้ยนเฉียงสวนกลับแบบนี้ น้ำตารื้นขึ้นมาทันที เสียงสะอื้นขึ้นจมูก “น้องเจี้ยนเฉียง ที่บ้านเด็ก ๆ ร้องจะกิน พี่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ ให้น้องหมั่นโถวสักสองชิ้น ให้เด็ก ๆ ได้ลิ้มรส หลอกท้องไปก่อนก็ยังดี พี่รู้ว่าใจนายดี แล้วก็รู้ว่าบ้านเราสองหลังเคยมีเรื่องกัน แต่เด็ก ๆ มันไม่รู้เรื่องนะ เดี๋ยวพี่จะให้พวกมันมาขอบใจนาย”
แต่เฉินเจี้ยนเฉียงไม่หลงกล
ท่าไม้ตายที่ฉินหวยหรูใช้กับไอ้เสาโง่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ พอมาเจอเขา ไร้ผลสิ้นเชิง
เขาไม่อยากเสียเวลาพูดมาก ควรพูดอะไรก็พูดไปหมดแล้ว พูดต่อผู้หญิงคนนี้ก็ได้แต่ยืดเยื้อไม่รู้จบ เฉินเจี้ยนเฉียงดึงประตูปิดทันที เสียงดังปัง
ฉินหวยหรูยืนอึ้งคาประตู
เธอไม่คิดว่าไม้ตายของตัวเองจะใช้ไม่ได้ผล และก็ไม่คิดว่าเฉินเจี้ยนเฉียงจะไม่ไว้หน้าเลยสักนิด
เธอกระทืบเท้า สีหน้าไม่ยินยอม สุดท้ายก็หมุนตัวเดินจากไป
ในห้องข้าง ๆ อี้จงไห่มองเหตุการณ์นี้ชัดแจ๋ว
เขาหันไปพูดกับยายหนวก เสียงต่ำ “ไอ้เฉินเจี้ยนเฉียงนี่ แค้นฝังลึกจริง ๆ เรื่องของครอบครัวเจียมันผ่านมาหลายปีแล้ว ยังงัดขึ้นมาอีก ข้าดูแล้วนะ ไอ้คนแบบนี้หมดหวังจะพึ่งพาได้”
ยายหนวกไม่ตอบ
นางรู้แก่ใจว่าเฉินเจี้ยนเฉียงไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย แต่นางก็เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ด้วย จะพูดอะไรก็คงยากแล้ว
ความจริงเฉินเจี้ยนเฉียงไม่ได้ใจแคบ เขาแค่ไม่อยากยุ่งเรื่องของครอบครัวเจีย ห่างให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ จะได้ไม่ถูกพวกมันเกาะจนสลัดไม่หลุด
ถ้าเป็นคนอื่นมาขอ เขาก็คงไม่ทำท่าแบบนี้เด็ดขาด
คนอื่น ๆ ในลานบ้านก็เห็นเหมือนกัน ต่างคนต่างก็คิดไปต่าง ๆ นานา
ไอ้เสาโง่บังเอิญมาเจอฉินหวยหรูเดินออกมาจากซุ้มพระจันทร์ เห็นท่าทางน่าสงสารนั่นเข้า ไฟในอกก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที เขากำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำ “พี่ฉิน ไอ้เฉินเจี้ยนเฉียงนี่มันเกินไปจริง ๆ รอก่อนนะ ข้าจะไปคิดบัญชีมันเดี๋ยวนี้”