เขาหยิบไฟฉายส่องเข้าไปในซอกเครื่องจักร สอดท่ออ่อนเข้าไปสำรวจหนึ่งรอบ อาศัยแสงสว่างมองเห็นสภาพเฟืองด้านในชัดเจน สีหน้าถมึงทึงทันที เก็บเครื่องมือแล้ว พลางระงับโทสะเอ่ยว่า "แท่นทำงานกับรางเลื่อนเบี้ยวหมด เฟืองมีเศษผงอุดตันเยอะ มีเฟืองคลาดเคลื่อนเสียรูปหลายตัว ซ่อมไม่ได้เลย ต้องเปลี่ยนอะไหล่ แถมต้องรื้อเครื่องทั้งเครื่องมาตรวจสอบใหม่ทั้งหมด ชิ้นงานหล่นลงไปถูกตีแตก ซัดพาชิ้นส่วนข้างในพังตามกันไปหมด กลัวไม่ใช่แค่เฟืองมีปัญหา มอเตอร์กับเพลาขับก็เสียหายด้วย ถ้าสถานการณ์เลวร้ายที่สุด เครื่องนี้ก็แทบจะใช้การไม่ได้แล้ว"
พูดจบ วิศวกรหลิวก็เดือดดาลหนักกว่าเดิม "ใครทำ? ผิดพลาดใหญ่ขนาดนี้ก็เกิดขึ้นได้?"
ช่างในเวิร์คช็อปไม่รู้ว่ามาล้อมรอบตั้งแต่เมื่อไหร่ ฟังคำพูดนี้จบ สายตาทุกคนเป็นสายเดียวกันไปที่เจียตงซวี่ หน้าเขาซีดราวกับกระดาษ
ผู้อำนวยการเวิร์คช็อปตอนนี้ก็ไม่สนใจจะไว้หน้าอี้จงไห่แล้ว ตวาดใส่เจียตงซวี่ว่า "ถ้าเครื่องพัง ฉันก็จะพังแก! เครื่องนี้ราคาเป็นหมื่น ๆ หยวน บีบเลือดแกก็ชดใช้ไม่ไหว!"
อี้จงไห่มองเจียตงซวี่ปราดหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยการตำหนิ เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตเกินไป ทางผู้อำนวยการโรงงานต้องปิดไม่มิดแน่ เขาอยากปกป้องก็ปกป้องไม่อยู่แล้ว
ผู้อำนวยการเวิร์คช็อปหรี่เสียงลง ถามวิศวกรหลิวว่า "วิศวกรหลิว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสืบหาใครรับผิดชอบ ดูว่าซ่อมได้ไหม เวิร์คช็อปผมหยุดผลิตไม่ได้นะ"
วิศวกรหลิวส่ายหน้า "ไม่ใช่ผมไม่อยากซ่อม แต่ผมเองก็ไม่มีความสามารถขนาดนั้น เครื่องกลึงแบบนี้มองดูเหมือนง่าย รางนำ เพลาขับ อุปกรณ์เสริมพวกนี้เยอะ แค่รื้อก็ไม่ง่ายแล้ว อีกอย่าง อะไหล่ที่เสียในโรงงานไม่มีเลย"
ผู้อำนวยการเวิร์คช็อปเร่งรีบ "ยังมีวิธีอื่นอีกไหม? วิศวกรจางล่ะ?" วิศวกรจางที่เขาพูดถึงคือวิศวกรระดับแปดในแผนกเทคนิค
วิศวกรหลิวส่ายหัว ถอนหายใจ "เสียหายเยอะเกินไป เปลี่ยนเป็นอาจารย์จางมาก็คาดการณ์ยาก เว้นแต่ให้ผู้อำนวยการฝ่ายเราออกโรง—เขาเป็นวิศวกรระดับเจ็ด ต้องมีทางแน่"