แต่วัสดุคาร์บอนไฟเบอร์นี่สิ พวกเขาเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก เฉินเจี้ยนเฉียงเอามันไปพูดคู่กับเหล็กพิเศษแบบนั้น ก็ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่
“ข้างแผนกเทคนิคมีโกดังเล็ก ๆ ว่างอยู่พอดี เดี๋ยวผมจะให้คนเคลียร์ของออก แล้วยกให้คุณใช้เลย” ผู้อำนวยการหวังตัดสินใจทันที แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยต่อ “แล้วก็ คุณต้องการอุปกรณ์อะไรบ้าง? เราจะช่วยหาให้เต็มที่!”
เฉินเจี้ยนเฉียงเตรียมรายการไว้พร้อมแล้ว เขาล้วงสมุดบันทึกออกจากกระเป๋า ฉีกรายการอุปกรณ์สามหน้าและรายละเอียดวัสดุที่ต้องใช้ส่งให้ “ตอนนี้ ผมจำเป็นต้องมีเครื่องตีขึ้นรูปขนาดเล็กหนึ่งตัว เตาหลอมเหล็กขนาดเล็กหนึ่งตัว โต๊ะช่างฟิตหนึ่งตัว เครื่องกลึงหนึ่งตัว แล้วก็เครื่องตรวจวัดธาตุคาร์บอนอีกหนึ่งเครื่อง...”
ผู้อำนวยการหวังกับเลขาธิการจางรับรายการมา สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที วัสดุบางอย่างในนั้น พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย แล้วก็มีบางสิ่งที่อยากได้แต่หายาก ในตลาดไม่มีขาย
แต่สำหรับโรงงานรีดเหล็กแล้ว นี่ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรหนักหนา ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็แค่ยื่นเรื่องขอตรงไปที่กระทรวงอุตสาหกรรมระดับสูง
ทั้งสองรู้ดีแก่ใจ ด้วยสถานะของเฉินเจี้ยนเฉียง แค่เขาขอของพวกนี้ ทางเบื้องบนไม่มีทางปฏิเสธ
“เรื่องความลับ พอของมาถึง ผมจะให้แผนกรักษาความปลอดภัยล้อมโกดังเล็กนั่นไว้ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ห้ามเข้าใกล้แม้แต่คนเดียว ต่อให้เป็นคนของแผนกรักษาความปลอดภัยเอง ก็ห้ามเข้าไปมั่วซั่ว” เลขาธิการจางพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เน้นย้ำทีละคำ
ในยุคนั้น การรักษาความลับเป็นเรื่องใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด
เฉินเจี้ยนเฉียงก็ไม่ได้คัดค้าน ถึงแม้บ้านเมืองจะตั้งประเทศมาได้หลายปีแล้ว แต่พวกสายลับที่แอบทำงานใต้ดิน ก็ยังไม่เคยหยุดนิ่ง
งานด้านความลับ ประมาทไม่ได้เด็ดขาด
ต้องรอให้อุปกรณ์และวัสดุทั้งหมดพร้อมครบก่อน เขาถึงจะลงมือทำงานได้เต็มที่ จะได้พัฒนาเหล็กพิเศษกับคาร์บอนไฟเบอร์ออกมาให้เร็วที่สุด
ถึงตอนนั้น ต่อให้โรงงานรีดเหล็กไม่มีกำลังผลิตจำนวนมากได้เอง แต่ถ้าส่งมอบให้กระทรวงอุตสาหกรรม เขาเฉินเจี้ยนเฉียงก็คือผู้ทำคุณงามความดีอันดับหนึ่ง โรงงานรีดเหล็กก็พลอยได้หน้าไปด้วย