อี้จงไห่ใจเย็นวาบขึ้นมาเป็นครั้งแรก—เฉินเจี้ยนเฉียง เขาควบคุมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
หลิวไห่จงที่ยืนอยู่ข้างหลังก็อึ้งไปเลย เขาเห็นผู้อำนวยการหวังกับเลขาธิการจางกำลังพูดคุยหัวเราะกับเฉินเจี้ยนเฉียงพลางเดินเข้าโรงงานไป ทั้งคนเหมือนถูกฟ้าผ่า
เฉินเจี้ยนเฉียงไม่สนใจคนพวกนั้นแม้แต่น้อย ผู้อำนวยการหวังกับเลขาธิการจางออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง สามคนพูดคุยหัวเราะกันเข้าไปในโรงงาน ตรงไปที่ตึกสำนักงาน แล้วถูกพาเข้าไปในห้องประชุม
ไม่นาน เลขานุการหลินก็ยกน้ำเปล่าเข้ามาแก้วหนึ่ง วางเบาๆ ตรงหน้าเฉินเจี้ยนเฉียง
ผู้อำนวยการหวังเห็นเข้าก็รีบพูดขึ้นว่า "เลขาหลิน ไปเอาชาปี้หลัวชุนจากห้องทำงานฉันมาชงให้สหายเฉิน!"
เลขาหลินรับคำ แล้วรีบเก็บน้ำเปล่ากลับไป
เฉินเจี้ยนเฉียงรีบโบกมือ "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก น้ำเปล่าก็พอ"
สุดท้ายเลขาหลินก็ยกน้ำเปล่าแก้วนั้นออกไป ข้างนอกชงชาใหม่
เฉินเจี้ยนเฉียงจึงไม่ปฏิเสธอีก
ในห้องประชุมเหลือกันสามคน ต่างก็แนะนำตัวกันแล้ว เฉินเจี้ยนเฉียงเพิ่งรู้ว่าสองคนตรงหน้าเป็นผู้อำนวยการและเลขาธิการ ดูอายุไม่น้อยแล้ว
ยุคนี้ โรงงานรีดเหล็กยังไม่ใช้นามสกุลหลิว เรื่องของรองผู้อำนวยการหลี่ก็ยังไม่เกิดขึ้น
เฉินเจี้ยนเฉียงรู้ดีแก่ใจ รองผู้อำนวยการหลิวกับรองผู้อำนวยการหลี่อีกไม่นานก็จะก้าวหน้าขึ้นไป
แต่เรื่องที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ ยังไม่เกี่ยวกับสองคนนั้น
เขาวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ รูดซิป ควักของออกมาปึกหนึ่ง "ผู้อำนวยการหวัง เลขาธิการจาง นี่คือใบประกาศนียบัตรจบการศึกษา กับรางวัล เกียรติบัตรที่ได้จากมหาวิทยาลัยฮาร์บิน นอกจากนี้ยังมีงานที่เกี่ยวข้องกับโครงการลับสุดยอด อันนั้นไม่สะดวกเอามาให้ดู"
พูดจบ เขาก็คลี่ใบประกาศ รางวัล ใบรับรองวิศวกรระดับเจ็ดวางเรียงต่อหน้าทั้งคู่
เลขาธิการจางกับผู้อำนวยการหวังไม่ได้ก้มมองเลย
เรื่องของเฉินเจี้ยนเฉียง พวกเขาสืบข้อมูลมานานแล้ว ทางกระทรวงอุตสาหกรรมยังส่งข่าวมาเป็นพิเศษ บางเรื่องทั้งโรงงานมีแค่พวกเขาสองคนที่มีระดับรู้ได้ คนที่สามไม่มีสิทธิ์แตะต้อง
เขาได้รางวัลอะไร ทำความดีความชอบอะไรมาบ้าง ทั้งสองรู้คร่าวๆ ถึงจะไม่ละเอียด แต่แค่ที่ได้ยินมาก็ตะลึงพอแล้ว