สีม่วงแดงนั้นดูราวกับก้อนเลือดที่แข็งตัวอยู่ใต้หิมะขาวโพลน
อีกทั้งยังเหมือนเหล็กเผาไฟที่ร้อนจัดจนแผดเผาดวงตาของลู่เจิงในพริบตา
ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ ราวกับเสียงลมและหิมะทั่วฟ้าดินถูกดูดหายไปในตอนนั้น
ในหูเหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวราวกับเสียงกลอง
“ตึก!”
“ตึก!”
“ตึก!”
มือเล็ก ๆ ของซุ่ยซุ่ยยังคงปัดหิมะอยู่ตรงนั้น พร้อมส่งเสียงออกแรง “ฮึบ ๆ”
เธอปัดหิมะที่ทับอยู่ออกไปอีก เผยให้เห็นสิ่งนั้นชัดขึ้นทีละน้อย
รากอวบใหญ่ ผิวมีลวดลายลึก ปลายยอดแตกออกเป็นรากฝอยคดงอหลายเส้น ดูคล้ายเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ขดตัวหลับอยู่
กลิ่นยาหอมเข้มข้นจนแทบละลายลอยปะปนกับกลิ่นดินเย็นเยียบ พุ่งเข้าจมูกลู่เจิงทันที
กลิ่นนี้ฉุนเข้มและช่วยให้สดชื่น ขับไล่ความหนาวเย็นกับความเหนื่อยล้าบนร่างเขาไปกว่าครึ่งในทันที
ใช่มันจริง ๆ!
เป็นมันแน่!
ตังกุยป่า!
ดูจากสภาพกับขนาดแล้ว กลิ่นยาที่เข้มข้นจนแทบล้นออกมา... อายุของมันต้องไม่น้อยแน่!
ในที่สุดซุ่ยซุ่ยก็ปัดหิมะที่คลุมอยู่ออกจนหมด เธอชี้สิ่งนั้นราวกับกำลังอวดของ เงยหน้ากลมแดงระเรื่อขึ้นมายิ้มให้ลู่เจิง
แสงหิมะสะท้อนอยู่ในดวงตาเป็นประกาย งดงามยิ่งกว่าดวงดาวบนฟ้า
“ลุง ดูสิ!”
“หัวไชเท้า!”
เจ้าตัวเล็กตะโกนเสียงใส
เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร ไม่รู้ว่ามันช่วยชีวิตคนคนหนึ่งได้ และไม่รู้ว่ามันแลกเป็นเงินที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด
เธอแค่รู้สึกว่า “หัวไชเท้าหัวใหญ่” นี่หน้าตาน่าสนุก เหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ