สิ้นเสียงพูด จ้าวจินเป่าก็พุ่งเข้ามาราวกับลูกเนื้อกลิ้งไปมา หิมะฟุ้งกระจายตามแรงกระแทก
บนใบหน้ามีน้ำมูกไหลย้อย มุมปากยังเปื้อนคราบสีเหลืองที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
นิ้วมืออวบดำคล้ำทั้งสองข้างมีดินติดเต็มซอกเล็บ เป้าหมายชัดเจนอยู่ที่กระดาษห่อลูกอมซึ่งซุ่ยซุ่ยกำไว้แน่น
“ของฉัน!”
เขาคำรามลั่น ไม่สนอะไรทั้งนั้น มือใหญ่ราวพัดจวนจะง้างนิ้วของซุ่ยซุ่ยออกอย่างแรง
ความกลัวเข้าปกคลุมซุ่ยซุ่ยในพริบตา
รสหวานของลูกอมนมในปากพลันจางหาย เหลือเพียงความขมฝาด
เธอหดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ร่างเล็ก ๆ มุดพรวดเข้าไปหลบหลังขาแข็งแรงของลู่เจิงราวกับกระต่ายที่ตกใจ
มือเล็ก ๆ กำขากางเกงเนื้อหยาบของคุณลุงไว้แน่น ทั้งตัวสั่นเทาราวกับตะแกรงใบจิ๋ว
เธอไม่กล้าร้องไห้
ร้องไห้แล้วจะโดนตี! ความทรงจำนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเธอ
ความอ่อนโยนบนใบหน้าของลู่เจิงแข็งค้างทันที
ในดวงตาลุ่มลึกคู่นั้น จิตสังหารลุกโชนราวไฟป่าที่ลามทุ่ง
เส้นเลือดบนหลังมือที่หิ้วเนื้อหมูปูดขึ้นทีละเส้น ราวกับมังกรเขาเลื้อยขดตัว
เขาแค่ยกเท้าขึ้นก็เตะเจ้าลูกเนื้ออ้วนตรงหน้าให้กระเด็นไปไกลสิบเมตรได้แล้ว
แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว
“ก๊าก—!”
เสียงร้องแหลมสูงบาดหูดังฉีกผ่านสายลมและหิมะ เปี่ยมไปด้วยความเดือดดาล
ชาวบ้านคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี
ชาวบ้านหลายคนที่ยืนมุงดูอยู่ริมทางหน้าเปลี่ยนสี ต่างถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
“แย่แล้ว!”
“พวกตัวซวยนั่นมาแล้ว!”
สิ้นเสียงพูด
เงาสีขาวหลายร่างก็ทะยานขึ้นจากทิศทางสระน้ำตรงปากหมู่บ้าน