ลมหิมะด้านนอกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกดปุ่มหยุดไว้
ประตูไม้ของกระท่อมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะปิดลง กั้นทั้งไอหนาวเหน็บและสายตาสอดรู้ของชาวบ้านไว้ด้านนอก
ข้างในมีผนังเตาไฟที่ให้ความอบอุ่น ไออุ่นโอบล้อมสองน้าหลานที่หนาวจนตัวแข็งทันที
ร่างสูงใหญ่ของลู่เจิงแทบจะบดบังแสงสุดท้ายที่ลอดผ่านหน้าต่างแตกเข้ามา
เขาวางหมูสามชั้นชิ้นหนักอึ้งลงบนโต๊ะ เสียงดังตุ้บ
หนังหมูหนา ๆ สะท้อนแสงมันวาวใต้ตะเกียงน้ำมันสลัว
ร่างเล็กของซุ่ยซุ่ยยังสั่นน้อย ๆ ความตกใจเมื่อครู่ยังไม่จางหายไปหมด
มือเล็กกำชายเสื้อแน่น ดวงตากลมโตมีหยาดน้ำเอ่อคลอ ราวกับลูกกวางที่กำลังหวาดกลัว
ลู่เจิงถอดเสื้อบุนวมเก่าที่เปี่ยมไปด้วยไอหนาว เผยให้เห็นเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่สวมอยู่ข้างใน
เขาก้มลง ใช้มือใหญ่หยาบกร้านที่เต็มไปด้วยหนังด้านตบหลังซุ่ยซุ่ยอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“ไม่ต้องกลัวแล้ว”
ซุ่ยซุ่ยเงยหน้าขึ้นมองตอหนวดเขียว ๆ บนคางของน้า รวมถึงแผลเป็นที่พาดผ่านโหนกคิ้ว
เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเลย กลับรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
มือเล็กค่อย ๆ คลายจากชายเสื้อ แล้วล้วงลูกอมกระต่ายขาวเม็ดใหญ่จากกระเป๋าออกมา
จากนั้นเธอก็ใช้ปลายนิ้วเล็ก ๆ ที่แดงเพราะความหนาว ค่อย ๆ แกะกระดาษห่อลูกอมที่ชื้นนิ่มอย่างตั้งอกตั้งใจ
ลูกอมสีขาวนวลเผยออกมา ส่งกลิ่นหอมนมเข้มข้น
ซุ่ยซุ่ยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ลำคอส่งเสียงเอื๊อกเบา ๆ
เธออยากกินมากจริง ๆ
แต่...
เธอเขย่งปลายเท้า ร่างเล็กพยายามยืดตัวขึ้นสุดแรง
เธอยกมือที่กำลูกอมไว้ขึ้น แล้วรวบรวมกำลังทั้งหมด ยัดลูกอมเข้าปากลู่เจิง