ลู่เจิงเพิ่งปลดปมเชือกที่เอวออกได้แค่ห่วงแรก ลมเหม็นคาวฉุนก็กระโจนเข้ามาจากด้านหลัง
เขาขมวดคิ้ว ยังไม่ทันได้หันกลับไป
เสียงด่าทอแหลมบาดหูก็ดังสนั่นขึ้นที่ริมหน้าผาอันเงียบสงัด
“ไอ้เด็กเหลือขอ! พอมีเงินก้อนโตแล้วคิดจะฮุบไว้คนเดียวหรือไง?!”
ใบหน้าเหี่ยวแห้งของซุนกุ้ยฮวาบิดเบี้ยวเพราะความโลภและริษยาอย่างหนัก ราวกับผีร้าย
ดวงตาเรียวหางชี้ของเธอมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ จ้องรังผึ้งสีอำพันที่กองพะเนินเป็นภูเขาเขม็ง ลำคอส่งเสียงครืดคราดเหมือนสัตว์ป่า
นั่นต้องเป็นเงินก้อนโตขนาดไหนกัน!
ถ้าเอาน้ำผึ้งหลายสิบชั่งนี่ไปได้ทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นเงิน ก็คงสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องหลังใหญ่โตให้ลูกชายของเธอได้เลย!
ทำไมเรื่องดี ๆ แบบนี้ต้องตกเป็นของลู่เจิง เจ้าตัวซวย กับหลานสาวตัวถ่วงของเขาด้วย!
ทั้งหมดนี่ควรเป็นของบ้านเธอ! เป็นของต้าเฉียง!
ความโลภมหาศาลทำให้ซุนกุ้ยฮวาหน้ามืดตามัว ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว—แย่งมา!
เธอมองลู่เจิงที่กำลังออกแรงแก้เชือกป่านเส้นใหญ่และแข็งตรงเอว แผ่นหลังของเขาเปิดโล่งให้จู่โจมได้เต็มที่
โอกาส!
โอกาสที่หาได้ยากยิ่ง!
“ทิ้งไว้ให้ฉัน!”
ซุนกุ้ยฮวากรีดร้อง พลางล้วงมีดเชือดหมูคมวาวออกมาจากเสื้อฝ้ายเก่า ๆ อย่างรวดเร็ว
เธอแอบเอามีดเล่มนี้ออกมาจากบ้าน คมมีดสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แดดฤดูหนาว