บนเตียงเตา จ้าวจินเป่าที่กำลังหลับสนิทขยับปากแจ็บ ๆ
เขาฝันเห็นไก่ย่างตัวหนึ่งมันวาวมีปีกบินอยู่ตรงหน้า จึงพุ่งเข้าใส่ทันทีแล้วงับลงไปคำหนึ่ง น้ำมันไหลเต็มปาก
แต่กลิ่นหอมที่ลอยเข้าจมูกกลับรุนแรงกว่าไก่ย่างในฝันเป็นหมื่นเท่า
นั่นไม่ใช่กลิ่นเนื้อไก่
เป็นกลิ่นเนื้อที่ป่ากว่า หอมยั่วน้ำลายกว่า!
เปลือกตาของจ้าวจินเป่าเปิดผาง ดวงตาเล็ก ๆ เปล่งประกายวาววับในความมืด
เขาสูดจมูกแรง ๆ
ไม่ผิดแน่!
กลิ่นเนื้อ!
ลอยมาจากบ้านโทรม ๆ ของลู่เจิง!
อาลุงจน ๆ คนนั้น ตัวซวยคนนั้น มีสิทธิ์อะไรกินเนื้อ!
ความริษยาและความโลภถาโถมเข้าใส่สมองของจ้าวจินเป่าจนมืดบอดในพริบตา
เนื้อ! เขาอยากกินเนื้อ!
เนื้อนั่นควรเป็นของเขาตั้งแต่แรก!
จ้าวจินเป่าราวกับหมาป่าหิวโซที่ถูกปลุกให้ตื่น เขาไม่เรียกพ่อแม่หรือย่า แต่ใช้มือเท้าป่ายปีนลงจากเตียงเตาร้อน ๆ ด้วยตัวเอง
เขายังสวมรองเท้าผ้าบุสำลีไม่เรียบร้อยด้วยซ้ำ เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่ในรองเท้า ส่วนส้นรองเท้าอีกข้างถูกเหยียบจนยุบ
แต่เขาไม่สนใจ ย่อตัวเดินย่องเหมือนโจรไปที่ประตู
ในห้องโถง เสียงกรนของพ่อแม่ดังแข่งกันราวกับสูบลมด้วยสูบลมชัก
เขาค่อย ๆ เลื่อนกลอนประตูออก ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะพัดกรูเข้ามาทันที
จ้าวจินเป่าหนาวจนตัวสั่น แต่กลิ่นเนื้อในจมูกกลับยิ่งเข้มข้นขึ้น
กลิ่นนั้นราวกับมือที่มองไม่เห็น คอยฉุดวิญญาณของเขาไว้แน่น
ร่างอ้วนท้วนพุ่งเข้าไปในพายุหิมะ มุ่งหน้าไปยังกระท่อมโทรม ๆ ท้ายหมู่บ้าน ก้าวสั้นก้าวยาวอย่างทุลักทุเล
หิมะตกหนัก ทั่วฟ้าดินขาวโพลน
ลมหนาวบาดใบหน้าราวกับคมมีดกรีด