เย่อวิ๋นเฟยเข้าสู่ชั้นที่สองของหอคอยเต๋าสวรรค์ ตามปรมาจารย์ฮุ่นไปยังห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่งในนั้น
ภายในกรงเหล็กตรงกลางห้องโถง มีชายชราชุดเทานั่งขัดสมาธิอยู่ แต่ใบหน้าบิดเบี้ยว ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง กำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
เย่อวิ๋นเฟยและปรมาจารย์ฮุ่นเดินไปยังข้างกรงเหล็ก มองดูชายชราในกรง
“ไม่เลว ตราประทับที่จักรพรรดิกู่หวังทิ้งไว้ พอกำเริบเมื่อใด ย่อมพุ่งตรงถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณ ความเจ็บปวดนั้นทนทานมิไหว ทว่าเจ้ากลับนั่งนิ่งได้ สมาธิแน่วแน่ไม่เลวเลย
ยอดฝีมือแห่งเผ่าเงาสวรรค์ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองชายชราชุดเทานั้นแล้วกล่าว
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ชายชราชุดเทาตรงหน้าเขานี้ แท้จริงแล้วกลับเป็นชาวเผ่าเงาสวรรค์
ในทวีปเทียนเสวียน มีโลกเล็กแห่งเงาสวรรค์อยู่แห่งหนึ่ง มีราชาเงาสวรรค์ที่เหลือเพียงวิญญาณอันแหลกสลายและผู้อาวุโสไม่กี่คน พร้อมกับเยาวเผ่าเทียนอิ้งที่อยู่ในสภาพหลับไหลจำนวนหนึ่ง หลบซ่อนตัวอยู่ที่นั่น
หอเงามายาที่อยู่บนตัวเย่อวิ๋นเฟย ก็คือยืมมาจากราชาเงาสวรรค์นั่นเอง
“เจ้าหนูน้อย เจ้าเป็นใคร?
เจ้ากับกู่หวังมีความสัมพันธ์อะไรกัน?
หรือว่า เจ้าเป็นศิษย์ของกู่หวัง?”
ชายชราชุดเทานั้นลืมตาขึ้นทันใด จ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยความโกรธ
ครืน!
พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดแผ่กระจายออกมา บีบให้เย่อวิ๋นเฟยและปรมาจารย์ฮุ่นต้องถอยหลังไปหลายสิบก้าว
โชคดีที่พลังกดดันที่ชายชราปล่อยออกมาส่วนใหญ่ถูกกรงเหล็กหักล้างไป
เพราะบนกรงเหล็กนั้นสลักคาถาอักขระไว้มากมาย และทำจากวัสดุพิเศษ สามารถเป็นกำแพงกั้นพลังได้