ฟิ้ว!
ผู้เฒ่าคนนั้นพุ่งทะยานขึ้นฟ้า แล้วมุ่งหน้าไปทางเรือเหินสีเขียว
ในเวลาเดียวกัน ทั้งในและนอกแคว้นเยียน ต่างมีผู้เชี่ยวชาญได้รับข่าว แล้วออกไปสกัดกั้นเย่อวิ๋นเฟย
ครู่ต่อมา
เรือเหินสีเขียวมาถึงชายแดนแคว้นเยียน
“เหตุใดยานเหาะลำนี้ถึงได้เร็วยิ่งนัก!”
บนท้องฟ้าเบื้องไกล จู่ๆ ก็ปรากฏผู้เฒ่าชุดดำคนหนึ่ง จ้องมองเรือเหินสีเขียวด้วยความตะลึง
“โชคดีที่เราจัดการไว้ล่วงหน้าที่นี่แล้ว”
ผู้เฒ่าชุดดำคนนั้นหัวเราะเย็น
“ไม่ดีแล้ว เบื้องหน้าดูเหมือนจะมีคลื่นของค่ายกล!”
ภายในเรือเหินสีเขียว เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิ หลับตาบำเพ็ญเพียร จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยพุ่งออกจากเรือเหิน กระพือแขนเสื้อหนึ่งที เก็บเรือเหินเข้าสู่อ้อมแขน
ครืนๆ...
วินาทีถัดมา ก็เห็นบนท้องฟ้าเบื้องสูงนี้ ปักธงค่ายกลผืนแล้วผืนเล่าปรากฏขึ้น ปลิวไสวตามสายลม แล้วขยายใหญ่ขึ้น
เพียงชั่วครู่ ก็เห็นธงค่ายกลนับร้อยผืนโบกสะบัดอยู่บนท้องฟ้า ปลดปล่อยพลังงานค่ายกลอันแข็งแกร่ง ปิดกั้นท้องฟ้าเบื้องสูงนี้ไว้สิ้น!
ผู้เฒ่าชุดดำคนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่เบื้องไกล จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาเย็นชา
“เจ้าหนู กล้าดียั่วโมโหตระกูลเจ้า ข้ามีปีกก็หนีไม่พ้น
เอาชีวิตมาซะดีๆ”
ผู้เฒ่าชุดดำผู้นั้นกล่าวเสียงเรียบ
เมื่อพูดจบ ผู้เฒ่าชุดดำคนนั้นก็เดินก้าวยาวตรงไปทางเย่อวิ๋นเฟย
ครืนๆ...
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกได้ว่า เมื่อผู้เฒ่าชุดดำคนนี้เดินเข้ามาใกล้ พลังอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักจากฟ้าดินก็ถาโถมเข้ามา ราวกับมีเขาศักดิ์สิทธิ์ที่มองไม่เห็นกดทับร่างของเขาไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้
“ผู้เฒ่าคนนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก!”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกหนาวสะท้านในใจ