ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเกรียงไกร ยืนหยัดเป็นที่พึ่งของฟ้าดิน ผนวกกายเปล่งประกายกลิ่นอายโบราณอันห่างไกล ลางๆ แฝงไว้ซึ่งพลังอำนาจสุดสะพรึงที่ไม่อาจเอ่ยถึง
“กู่หวง! เป็นเจ้า!
ข้ายอมจำนนแล้ว รีบปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”
ชายชราชุดเทาคำรามก้อง
วินาทีถัดมา ฝ่ามือของจักรพรรดิกู่หวงกดลงบนตัวชายชราชุดเทา กดร่างผู้อาวุโสให้คุกเข่าลงกับพื้นทันที
“อ๊าย...
กู่หวง เจ้าก็ขี้เหนียวเกินไปแล้ว ข้าแค่ล่วงเกินเจ้าโดยไม่ตั้งใจเมื่อปีนั้น ไม่ได้ทำให้เจ้าสูญเสียอะไรเลย กลับถูกเจ้าซ้อมจนน่วม แล้วก็ถูกขังที่นี่จนถึงตอนนี้!
การลงโทษของเจ้าที่มีต่อข้าน่าจะเพียงพอแล้วกระมัง!
อย่าคิดว่าเจ้าเป็นจักรพรรดิจะไม่ฟังเหตุผล!
รีบปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”
ชายชราชุดเทาคำรามด้วยความโกรธ
“นิสัยของจักรพรรดิกู่หวงดูจะดุร้ายไปหน่อยหรือไม่?”
เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงสื่อจิตถามปรมาจารย์ฮุ่น
“ในฐานะจักรพรรดิ อารมณ์ดุร้ายไปหน่อยจะเป็นไร?
เกียรติศักดิ์ของจักรพรรดิมิอาจล่วงเกินได้!
ทั่วปฐพีทุกเผ่าพันธุ์ต้องเคารพบูชาร่วมกัน มีความเกรงกลัวอย่างยิ่งในใจ มิเช่นนั้นจะต้องได้รับบทลงโทษ”
ผู้อาวุโสฮุ่นตอบ
“ก็จริง”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยเคยเป็นเทียนจู๊ รู้ดีว่าพลังของเทียนจู๊ยิ่งใหญ่เหนือใครในโลก ได้รับการบูชาจากทุกเผ่าพันธุ์ หากใครกล้าล่วงเกินเทียนจู๊ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงยิ่งนัก
ยอดฝีมือเผ่าท้องฟ้าเงาคนนี้คงล่วงเกินจักรพรรดิกู่หวงโดยไม่ตั้งใจ จึงถูกขังมาจนถึงตอนนี้