ไม่ช้า นักโอสถผู้นั้นก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่นร่วมมือกันปราบจนไม่อาจขยับตัวได้อีกต่อไป
เย่อวิ๋นเฟยกลืนกินวิญญาณร่างของเขาทันที
"วิชาโอสถที่สิ่งนี้บำเพ็ญมีเอกลักษณ์เฉพาะ สำหรับข้าถือเป็นส่วนเสริมที่มีความหมาย"
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยกลืนกินวิญญาณของนักโอสถผู้นั้นแล้ว ก็ได้ความทรงจำส่วนใหญ่ของเขามา จึงได้วิชาโอสถของเขาติดมาด้วย
พร้อมกันนั้น เย่อวิ๋นเฟยยังพบยาเทพ ตำรับโอสถ ยาเม็ด และเครื่องมือสำหรับเชื่อมโอสถโดยเฉพาะมากมายจากร่างของเขา
แม้แต่เปลวไฟวิเศษถึงสามชนิด เย่อวิ๋นเฟยก็พบจากร่างของเขา ไฟทั้งสามถูกเลี้ยงดูไว้ยาวนานจนอำนาจแก่กล้าพอสมควร
จากนั้นสายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็เหลือบไปยังเทพเปิดฟ้าผู้เป็นแกนหลักของฝ่ายผู้พิทักษ์
แต่ท้ายที่สุด ภายใต้การล้อมปราบของผู้เข้มแข็งทั้งสามคือเย่อวิ๋นเฟย ผู้อาวุโสฮุ่น และหูเมี่ยว เขาก็ถูกตีจนไร้วาสนาจะต้านทาน และจบลงด้วยวิญญาณที่ถูกเย่อวิ๋นเฟยกลืนกินไป
เช่นนี้เอง เทพเปิดฟ้าทั้งสามที่รุมโจมตีเสือก็ถูกจัดการหมดสิ้น เหล่าเทพฮุ่นตุ้นที่เหลือสำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้วแทบไม่น่าเอ่ยถึง
เพราะเพียงวิชาลับปฐพีที่ผู้อาวุโสฮุ่นแสดงออกมา ก็ตรึงเหล่าเทพฮุ่นตุ้นไว้ที่นั้นแน่นหนา จะขืนต่อต้านยังเป็นไปไม่ได้ แม้แต่จะขยับกายก็ยากเย็นยิ่ง
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็จัดการเหล่าเทพฮุ่นตุ้นที่รุมโจมตีเสือจนหมดสิ้น บ้างถูกรับไว้เป็นร่างแยก บ้างถูกกลืนกินวิญญาณ
ขณะนั้น แพะภูเขาและสัตว์อีกไม่กี่ตัวก็พุ่งเข้ามารับเจ้าเสือ แล้วนำเข้าไปภายในหอเงามายา
ร่างอันใหญ่ยักษ์ของเสือตัวนี้เต็มไปด้วยแผลบาดเจ็บ บางบาดแผลหนักหนาจนทะลุกลางร่าง
สัตว์ทั้ง 11 ตัวล้วนบำเพ็ญด้านร่างกายและพลังเนื้อหนังเป็นหลัก บาดแผลบนร่างจึงเป็นเรื่องหนักหนาสำหรับพวกมัน
แต่เย่อวิ๋นเฟยก็มอบยาเม็ดรักษาบาดแผลมากมาย พร้อมทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรสำหรับบำรุงร่างกายโดยเฉพาะให้แก่เสือทันที
เสือจึงปิดประตูบำเพ็ญรักษาบาดแผลอยู่ภายในหอเงามายาทันที
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยจัดการสรรพสิ่งที่รุมโจมตีเสือจนเรียบร้อย หวงซางก็เริ่มเคลื่อนไหวไปทั่วมิติอันเต็มไปด้วยพลังพรายผีและดวงวิญญาณ ออกตามจับกินเหล่าวิญญาณทันที