ยังมีปีศาจร้ายชราบางตนที่แค่ยื่นนิ้วชี้ ก็สามารถอาศัยพลังวิญญาณอันทรงฤทธิ์ของตนบุกรุกเข้าไปในทะเลวิญญาณของสรรพชีวิต ทำให้อีกฝ่ายเห็นภาพหลอกต่าง ๆ นานาที่น่าสยดสยองเหลือเกิน
หวงซางเมื่อเห็นปีศาจร้ายชรานับไม่ถ้วนที่ผุดพรายออกมาจากมิติแห่งนี้อย่างไม่ขาดสาย กลับไม่รู้สึกดีใจเลย ตรงกันข้ามกลับแอบตกใจในใจ เพราะเขารู้สึกได้ว่าเหมือนมีผู้ใดสักคนควบคุมทุกสิ่งนี้อยู่
"เรื่องนี้มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?"
หวงซางระดมพลังทั้งหมดบีบอัดพลังอากาศของตนเอง ซ่อนกายเร้นรูป แอบซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่ง สังเกตการณ์การกลายพันธุ์ต่าง ๆ ภายในมิตินี้
ขณะนั้นเอง เหล่าผู้เกรียงไกรที่กำลังล้อมโจมตีปีศาจร้ายชราระดับเทพเปิดฟ้าราวสิบกว่าตน ต่างก็สังเกตเห็นว่ามิติภายในสุสานนี้ดูจะเกิดความผิดปกติบางอย่างขึ้น ต่างชะลอจังหวะการโจมตีลง และเริ่มใช้เสียงสื่อจิตคุยกัน
แต่สิ่งที่แปลกประหลาดก็คือ สรรพชีวิตหน้าตาธรรมดานั้น ได้เดินเข้าไปใกล้ปีศาจร้ายชราระดับเทพเปิดฟ้าราวสิบกว่าตนแล้ว แต่ในสายตาของเหล่าผู้เกรียงไกรโดยรอบ ดูเหมือนโปร่งใสราวกับแก้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลยสักคน
"เหล่าขุนพลปีศาจและทหารปีศาจที่อัครมหาเสนาบดีปีศาจเคยมอบให้ข้าเมื่อครั้งนั้น ยังคงใช้งานได้ดีเยี่ยมอยู่จริง ๆ"
สรรพชีวิตนั้นมองปีศาจร้ายชราที่ผุดพรายออกมาไม่ขาดสายตรงหน้า เอ่ยเบา ๆ
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?
มิตินี้กลับซ่อนปีศาจร้ายชราไว้มากมายขนาดนี้!
เจ้าตัวนั้นคือผู้ใด?"
ณ ขณะนั้น หวงซางในที่สุดก็สังเกตเห็นสรรพชีวิตหน้าตาธรรมดานั้น
ความสามารถด้านประสาทสัมผัสของหวงซางแท้จริงแล้วยังเหนือกว่าเหล่าเทพเปิดฟ้าอีกบ้าง โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ความสามารถด้านประสาทสัมผัสของหวงซางยิ่งล้ำลึกเกินกว่าปกติ ฉะนั้นเมื่อเหล่าผู้เกรียงไกรระดับเทพเปิดฟ้ายังไม่รู้สึกอะไรถึงสรรพชีวิตธรรมดานั้น หวงซางกลับเป็นผู้แรกที่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
"เจ้าตัวนี้แม้ภายนอกดูธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ที่ไหนที่เขายืน ก็เหมือนเขาควบคุมมิติทั้งหมดไว้