"ผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องวิตก พวกเราเดินทางต่อไปเถิด
ข้าคาดว่าเมื่อฝ่าผ่านเขาวงกตกำแพงสีขาวแห่งนี้ได้ ก็คงจะถึงเขตแกนกลางของถ้ำบำเพ็ญของเทพบุตรเทียนมู่"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปยังเขาวงกตกำแพงสีขาวเบื้องหน้า แล้วเอ่ยขึ้น
เย่อวิ๋นเฟยย่อมเข้าใจดีว่าปฐมบรรพชนแห่งตระกูลหยางต้องการทดสอบว่าตนมีความสามารถพาคนของตระกูลหยางฝ่าผ่านเขาวงกตสีขาวนี้หรือไม่
ครั้งก่อนปฐมบรรพชนแห่งตระกูลหยางลงมือช่วยปกป้องเขาโดยสมัครใจ เย่อวิ๋นเฟยจึงไม่รังเกียจที่จะพาชายผู้นั้นกับคนของตระกูลหยางข้ามผ่านเขตเขาวงกตสีขาวนี้ไป
"หนุ่มน้อย เจ้ามั่นใจจริงหรือว่าจะฝ่าผ่านเขตเขาวงกตสีขาวนี้ได้
เขตเขาวงกตเบื้องหน้านี้แผ่ซ่านกฎแห่งธรรมช่างแปลกประหลาดยิ่ง ข้าแม้แต่จะรู้สึกได้ก็ยากเย็น
แม้แต่พลังวิญญาณของข้าก็ไม่อาจแผ่เข้าไปสัมผัสได้ มองไม่เห็นเลยว่าภายในนั้นเป็นเช่นไร
ถ้าบุกดุ้นดุ่ยเข้าไปเช่นนี้จะมีภัยหรือไม่?"
ปฐมบรรพชนแห่งตระกูลหยางฟังคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้วพลอยดีใจ แต่ก็ยังปรากฏความระมัดระวังเป็นยิ่ง ท้ายที่สุดคนที่ตามมาข้างหลังเขาล้วนเป็นชนชั้นนำของตระกูลหยาง เขาในฐานะประมุขของตระกูล ไม่ว่าจะกระทำสิ่งใดก็ต้องเฝ้าระวังเป็นอย่างยิ่ง
"ผู้อาวุโสวางใจเถิด ข้าจะเป็นผู้นำทางเอง"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น
"หนุ่มน้อย เจ้ามั่นใจจริงหรือ?
แม้แต่ปฐมบรรพชนของตระกูลหยางเราก็ไม่อาจสัมผัสเขาวงกตสีขาวเบื้องหน้านี้ได้ เจ้าคิดว่าตนเองมีความสามารถพาทุกคนฝ่าผ่านเขาวงกตนี้หรือ?"
เมื่อฟังคำของเย่อวิ๋นเฟย คนอื่น ๆ แห่งตระกูลหยางต่างแสดงสีหน้าไม่เชื่อ มีบางคนอดใจไม่ได้จึงเอ่ยถามขึ้น
"ท่านทั้งหลาย ข้ามั่นใจจริง แต่ข้าจะไม่บังคับพวกเจ้า
พวกเจ้าคิดให้ชัดแล้วจึงตัดสินใจเถิด ส่วนข้าย่อมต้องเข้าไปเป็นแน่"
เย่อวิ๋นเฟยตอบกลับอย่างเรียบเฉย สำหรับคนธรรมดาของตระกูลหยางเหล่านี้ เขาไม่อยากเสียเวลเอาใจใส่