“วางใจได้เลย มีข้าอยู่ ไม่มีทางพลัดหลงแน่นอน”
หนอนไหมมังกรเขาทองกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ผู้อาวุโส พึงถอยกลับเสียแล้ว หากยังเดินตรงไปข้างหน้าต่อไป อีกไม่ช้าจะกลับไปถึงจุดเริ่มต้น”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับผู้อาวุโสตระกูลหยาง
“หนุ่มน้อย เจ้าหมายความว่าตอนนี้พวกเราควรถอยกลับ?”
ผู้อาวุโสตระกูลหยางฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้วไม่อาจระงับความประหลาดใจไว้ได้
“ใช่แล้วผู้อาวุโส โครงสร้างมิติของท้องฟ้าดาวแห่งนี้เพิ่งเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ตอนนี้หน้าหลังกลับด้านกันแล้ว เดินหน้าคือการถอยหลัง หันกลับคือการเดินต่อไปข้างหน้า”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น
“ไม่จริงใช่ไหมนะ น้องชาย เจ้าเข้าใจจริงหรือ หรือว่าจะมาหลอกพวกเรา?
ผู้อาวุโสของตระกูลเราเมตตานำเจ้ามาด้วย รับประกันความปลอดภัยให้เจ้า ผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้ เจ้าจะมาเย้ยหยันตระกูลหยางเราอย่างนี้เลยหรือ?”
ฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ชาวตระกูลหยางหลายคนก็ไม่พอใจทันที
แท้จริงแล้วพวกตระกูลหยางเห็นผู้อาวุโสให้ความอบอุ่นแก่หนุ่มน้อยแปลกหน้าถึงเพียงนี้ ต่างก็ไม่พอใจมานานแล้ว ตอนนี้ได้ฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยก็อดทนต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป
“พวกเจ้าอย่าพูดจาไร้สาระ จงสุภาพกับผู้อื่นเสียบ้าง”
ผู้อาวุโสตระกูลหยางจ้องดุด่าคนของตระกูลที่พูดขึ้น
“ผู้อาวุโสตระกูลหยางคนนี้เป็นคนที่คุยง่ายจริง ๆ”
ผู้อาวุโสฮุ่นไม่อาจระงับยิ้มแล้วกล่าวขึ้น
“ใช่ ตระกูลหยางมีผู้อาวุโสที่ดีจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ด้วยหน้าของผู้อาวุโสตระกูลหยาง เย่อวิ๋นเฟยจึงไม่ประสงค์จะแค้นเคืองกับพวกตระกูลหยางเหล่านั้น