แต่ด้วยเหตุที่ทิศทางการเดินทางของคณะตระกูลหยางได้เปลี่ยนไปแล้ว ยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเท่าใด ก็ยิ่งเบี่ยงเบนออกจากทางที่ถูกต้องมากขึ้นเท่านั้น
"ท่านผู้อาวุโส ข้ารู้สึกว่าเราอาจเดินผิดทางไปแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยไตร่ตรองชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น
"โอ้ หนุ่มน้อย เจ้าหมายความว่าเราเบี่ยงเบนออกจากทางที่ถูกต้องไปแล้วหรือ?"
บรรพชนตระกูลหยางฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้วต้องสะดุ้งใจ จึงเงยหน้าถามกลับ
"เป็นเช่นนั้นจริง
ท่านผู้อาวุโส ทิศทางที่ถูกต้องควรมุ่งไปทางซ้ายมือ"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าตอบ
"แต่เจ้ารู้สึกแปลก ๆ ไม่น้อย เพราะข้ารู้สึกว่าทางที่ถูกต้องควรมุ่งตรงไปข้างหน้า"
บรรพชนตระกูลหยางเอ่ยด้วยความสงสัย
"เด็กน้อย เจ้าน่ะเป็นเพียงเทพสวรรค์ ส่วนบรรพชนของข้าพวกเราคือมหาเทพชั้นสี่
เจ้าคิดว่าญาณสัมผัสและวิจารณญาณของเจ้าจะสู้บรรพชนของเราได้หรือ?
เจ้าก็ช่างโอหังนัก"
คนอื่น ๆ แห่งตระกูลหยางฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้วต่างแสดงสีหน้าเหยียดหยามออกมา
ในความคิดของพวกเขา เย่อวิ๋นเฟยเป็นเพียงเทพสวรรค์ธรรมดา จะเทียบชั้นกับบรรพชนแห่งตระกูลหยางได้อย่างไร
พวกเขาเชื่อมั่นในการตัดสินของบรรพชนอย่างแน่นอน
"พวกเจ้าอย่ารีบขัดความ"
บรรพชนตระกูลหยางฟังแล้วยกมือโบกเป็นเชิงให้คนของตระกูลหยางเงียบ แล้วจึงเอ่ย
"หนุ่มน้อย หรือเจ้ามองเห็นทิศทางที่ถูกต้องได้?"
บรรพชนตระกูลหยางมองไปที่เย่อวิ๋นเฟยแล้วถาม
"ท่านผู้อาวุโส ข้าบำเพ็ญวิชาลับสำหรับแยกแยะทิศทางของมิติสถานไว้หนึ่งชนิด