ดาวเสวียนหวงแบ่งออกเป็นเจ็ดเขตแดน ได้แก่ เขตอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ เขตแดนเทียนยาง เขตแดนเต้าอี เขตแดนซีหลิง เขตแดนเป่ยหวง เขตแดนเทียนหาน และเขตแดนปีศาจ
เขตแดนปีศาจโบราณก็อยู่ในเขตแดนปีศาจนั่นเอง
อันที่จริงเขตแดนปีศาจโบราณคือโลกเล็ก คล้ายคลึงกับทวีปเทียนเสวียน
ยานบินลำหนึ่งออกจากเขตแดนเป่ยหวง มุ่งหน้าสู่เขตแดนปีศาจ เหนือนภากว้างใหญ่ของดาวเสวียนหวง
“คุณชายเย่ ทางเข้าออกของเขตแดนปีศาจโบราณอยู่ตรงใจกลางสุดของเขตแดนปีศาจ!
อันที่จริง เขตแดนปีศาจก็เป็นถิ่นของเผ่าปีศาจโบราณแล้ว
แต่ถึงอย่างไร เขตแดนปีศาจโบราณจึงจะเป็นรังเก่าที่แท้จริงของเผ่าปีศาจโบราณ”
ภายในยานเหาะ ถังอู่กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“ข้าเข้าใจแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“นายท่าน อันที่จริงข้าคุ้นเคยกับเขตแดนปีศาจเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าสำนักหมื่นสมบัติในเขตแดนปีศาจก็มีสาขาย่อยอยู่หลายแห่ง เมื่อก่อนข้าเคยพักอยู่ในเขตแดนปีศาจเป็นเวลานาน ภายหลังถึงถูกย้ายไปเขตแดนเป่ยหวง”
ทันใดนั้นท่านเฟิงก็กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“อืม
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ยานเหาะมุ่งหน้าตะวันตกตลอดทาง ทิวทัศน์ที่เห็นระหว่างทางยิ่งรกร้างแร้นแค้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ค่อย ๆ แฝงกลิ่นอายของขุนเขากันดารและวารีขุ่นคลัก
เขตแดนปีศาจอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของดาวเสวียนหวง ขึ้นชื่อเรื่องความรกร้าง แร้นแค้น และโหดร้าย
สำหรับมนุษย์แล้ว ไม่เหมาะที่จะอยู่อาศัยเลย
แต่กลับเป็นแดนสุขาวดีของเผ่าปีศาจโบราณ!
ภายในยานเหาะ เย่อวิ๋นเฟยเริ่มนั่งขัดสมาธิ ฝึกฝนคัมภีร์สุริยาเก้าอย่างเงียบ ๆ ขัดเกลาพลังปราณภายในร่างกาย
หลังกลับมาเกิดใหม่ เย่อวิ๋นเฟยพบว่าระดับพลังปราณของตนทะยานขึ้นรวดเร็วเกินไป ดังนั้นจึงมักใช้เวลาขัดเกลาพื้นฐานพลังปราณ
“หลับคราวนี้ช่างสบายยิ่งนัก!”
ทันใดนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ได้รับคลื่นพลังวิญญาณระลอกหนึ่ง
“หนอนไหมมังกรเขาทองเหมือนจะตื่นแล้ว!”
เย่อวิ๋นเฟยใจสั่น