ยานของเย่อวิ๋นเฟยบินเหนือน่านฟ้าของดาวเสวียนหวงด้วยความเร็วสูง
เย่อวิ๋นเฟยยังคงนั่งขัดสมาธิหลับตาพักผ่อน
ถังอู่และถังเปียวก็เช่นกัน นั่งขัดสมาธิอยู่ในมุมหนึ่งเพื่อทำสมาธิ
ส่วนท่านเฟิงรับหน้าที่ควบคุมยาน
เจ้าหนอนไหมมังกรเขาทองนอนอยู่บนบ่าขวาของเย่อวิ๋นเฟย ไขว่ขาพลางผิวปากเป็นพัก ๆ ด้วยท่าทางเกียจคร้านอย่างยิ่ง
"เจ้าเด็กนี่ พอเห็นแล้วก็อยากกระทืบมันจริง ๆ!"
หูเมี่ยวเกลียดจนคันฟัน
"นายท่าน อีกไม่นานเราจะเข้าเขตแดนปีศาจแล้ว"
หลายวันต่อมา ท่านเฟิงเอ่ยขึ้น
"อ้อ รึ"
เย่อวิ๋นเฟยลืมตาขึ้น
ทันใดนั้น สภาพฟ้าดินเบื้องหน้าก็ต่างไปจากเดิม
ท้องนภาเป็นสีแดงคล้ำ มวลเมฆก็แดงคล้ำเช่นกัน
กลิ่นอายมารระลอกแล้วระลอกเล่าพวยพุ่งขึ้นฟ้าดุจควันไฟ
เมื่อเพ่งมองไกลออกไป จะเห็นกลิ่นอายมารนับไม่ถ้วนพาดผ่านทั่วทิศ กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ อบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ
เผ่าปีศาจชื่นชอบการเข่นฆ่า กลิ่นคาวเลือดที่ฝังรอยอยู่ในพื้นพิภพนี้ประกาศให้รู้ว่าเผ่าปีศาจโบราณเข่นฆ่าชีวิตไปมากมายเพียงใด
"นายท่าน ทางเข้าออกเขตแดนปีศาจโบราณอยู่ใจกลางแดนปีศาจ
เราต้องเข้าไปในอาณาเขตของแดนปีศาจก่อน ถึงจะเข้าเขตแดนปีศาจโบราณได้"
ถังอู่เอ่ยขึ้น
"อืม
ดี
ท่านเฟิง เมื่อท่านเคยพำนักในแดนปีศาจมาก่อน ก็ให้ท่านควบคุมยานต่อไปเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"จริงสิ ท่านเฟิง เมื่อก่อนท่านบอกว่า ในแดนปีศาจก็มีสาขาของหอการค้าว่านเป่าหลายแห่งใช่หรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยพลันนึกขึ้นได้ จึงถาม